Od grzechu do zbawienia

Kontakt

Jan Cichocki
E-mail: konfrontacje.jancichocki
@gmail.com.pl



Statystyki (2)

Odsłon artykułów:
808936
chrzest
umywanie nóg
Dwie tablice Prawa
papież
hostia
Tradycja ludzka
Tradycja2-Fatima

W dniu 07.09.2013 Jakub K napisał: ·Witam! Dziękuję za odpowiedzi dotyczące E. White. Powiem szczerze, że są przekonujące. W załączniku przesyłam kolejne wątpliwości.
Witam Cię Jakubie!
Z Jednej strony cieszę się, że wypowiadasz się pozytywnie na moje wyjaśnienia w sprawie zarzutów względem E. White, ale z drugiej strony jest mi smutno, że w dalszym ciągu masz oczy, które nie widzą, uszy, które nie słyszą i rozum, który nie może zrozumieć przesłania, osoby, która otrzymała dar od Boga zgodnie z proroctwem Joela 3: 1-2, Dz.2: 17-18. Nic mi innego nie przychodzi na pamięć jak tylko modlitwa za takich ludzi wątpiących jak ty, Modlić się, więc będę, aby Wszechmogący Bóg nie zaliczył ich do tych, o których jest napisane w Izajaszu 6: 9-10  „ A
On rzekł: Idź i mów do tego ludu; Słuchajcie bacznie, lecz nie rozumiejcie, i patrzcie uważnie, lecz nie poznawajcie. Znieczul serce tego ludu i dotknij jego uszu głuchotą, a jego oczy ślepotą, aby nie widział swymi oczyma i nie słyszał swoimi uszyma i nie rozumiał swoim sercem, żeby się nie nawrócił i nie ozdrowiał.”Po zapoznaniu się z dalszymi twymi zarzutami domagającymi się tekstów biblijnych na uzasadnienie, że wypowiedź E. White jest zgodna z Biblią, nic nowego nie wniosę. Będą to takie same uzasadnienia jak w poprzednich mych listach. Masz wątpliwość do wypowiedzi z zarzutu?

 

 1)=Sam położył się na ołtarzu i pomógł jego słabym rękom przywiązać się powrozami do ołtarza. Patriarchowie i prorocy, s. 111. Pytasz gdzie takie twierdzenie znajduje się w Biblii. W Biblii nigdzie nie znajdziesz takiej wypowiedzi! Ale gdybyś sam przeczytał cały rozdział XIII „ Próba wiary” to byś zrozumiał, że wypowiedź ta nie zawiera materialnego, rzeczywistego literalnego znaczenia, ale duchowego. Rozdział ten opisuje całą historię związaną z obietnicą przekazaną przez Boga Abrahamowi o jego potomstwie, z którego zrodzi się nowy naród 1Mojż.17:5-7.I oto nagle otrzymuje od Boga polecenie 1Mojż.22:2 „ I rzekł. Weź syna swego, jedynaka swego, Izaaka, którego miłujesz, i udaj się do kraju Moria, i złóż go tam w ofierze całopalnej na jednej z gór, o której ci powiem.” Ellen opisuje całą wewnętrzną walkę Abrahama, który zna przykazanie „nie zabijaj”, jak też tradycje ludów ościennych, którzy w ofierze bogu ofiarowywali swe dzieci. Rozmyślał też i na tym jak będzie przeżywała Sara utratę swego umiłowanego syna. Mimo walki wewnętrznej z samym sobą, ciągle w jego myślach tkwią słowa obietnicy samego Boga: 1Mojż. 21:12 „ … Cokolwiek powie ci Sara posłuchaj jej, gdyż tylko od Izaaka nazwanego będzie potomstwo twoje” Czy Abraham miał zwątpić w obietnice Boga? Dalej E. White opisuje zachowania nie tylko Abrahama, ale i Izaaka, który pyta „ …oto ogień i drwa, a gdzie jest jagnię na całopalenie?” 1Mojż.22:7. Odpowiedź na to pytanie ( w.8) Brzmi „ Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie Sym mój” W kontekście tej wypowiedzi Ellen używa parafrazy śmierci Izaaka do śmierci Syna Człowieczego - Jezusa Chrystusa. Tak jak Jezus zaufał swemu Ojcu, tak i Izaak po słowach - Bóg upatrzy sobie jagnię zaufał Abrahamowi i Bogu. I tak jak Jezus nie sprzeciwiał się woli Ojca i sam dobrowolnie oddał swoje życie za ludzkość, tak i Izaak nie sprzeciwiał się Ojcu dając się dobrowolnie związać i ułożyć na ołtarzu. W cytacie użyte jest zdanie: „sam położył się” należy rozumieć sam poddał się, tak, jak DUCH-BÓG poddaje się śmieci przed założeniem świata Jana 4: 24; Ob.13: 8. W Biblii nigdzie nie ma wzmianki o tym, że ofiary były przywiązywane do ołtarza i dlatego też owe przywiązanie należy przyjąć w innym kontekście niż przywiązanie rzeczywiste i literalne. Owe przywiązanie Ellen odnosi do przywiązania się Jezusa jak i Izaaka do swego Ojca tak wielce, że gotowi są oddać swoje życie. Tak jak Jezus przywiązany jest do śmierci krzyżowej, tak i Izaak przywiązany jest do śmierci ofiarniczej. Abraham próbę wiary jak i zaufanie do swego Boga – Jahwe przeszedł zwycięsko i nie uległ zwątpieniu. Obietnica wyboru przez Boga jagnięcia na ofiarę, dana Izaakowi spełnia się. I wtedy, gdy Abraham podnosi nóż by spełnić polecenie Boga, słyszy głos: „ Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nić, bo teraz wiem, że boisz się Boga.” 1Mojż.22:12-13. Wiersz 13 mówi już o spełnieniu się obietnicy. Zamiast Izaaka pojawia sie baran, który za Izaaka ofiarowany jest Bogu. 
 

 2)=  Gdzie jest napisane, że Jezus miał starszych braci? Jego bracia, jak nazywano synów Józefa, trzymali stronę rabinów. Życie Jezusa, s. 54. Wszystko to powodowało niezadowolenie braci Jezusa. Ponieważ byli starsi od Niego, uważali, że winien im był posłuszeństwo. Życie Jezusa, s. 55
Jakubie! W Biblii o braciach i siostrach Jezusa jest mowa 16 razy, ale w żadnych tekstach nie znajdziesz wyszczególnienia, które dzieci Józefa są z małżeństwa pierwszego, a które z małżeństwa z Marią. To, że Maria prócz Jezusa miała dzieci możemy wywnioskować z tekstu Mateusza 1: 25 –„ Nie obcował z nią, dopóki nie powiła syna i nadał mu imię Jezus” Wszystkie dzieci Marii urodzone po Jezusie są młodsze od Jezusa i z tej racji nie mogły udzielać rad i pouczeń rodzeństwu starszemu. Wynikało to z tradycji rabinistycznej. W Biblii mamy takie teksty, które świadczą, że Jezus miał braci i siostry Mat.13: 55-56 „ Czyż nie jest to syn cieśli? Czyż matce Jego nie jest na imię Maria, a braciom Jego: Jakub, Józef, Szymon i Juda? A siostry Jego, czyż nie są wszystkie u nas? Skąd tedy ma to wszystko?” I te rodzeństwo karciło Jezusa
: Jana 7: 3-5 „Rzekli, więc do niego: Odejdź stąd i idź do Judei, żeby i uczniowie twoi widzieli dzieła, które czynisz. Nikt, bowiem nic w skrytości nie czyni, jeśli chce być znany. Skoro takie rzeczy czynisz, daj się poznać światu. Bo nawet Bracia Jego nie wierzyli w Niego” to bracia Jezusa z pierwszego małżeństwa a tym samym starsi od Niego. Dzieci z pierwszego małżeństwa Józefa wychowywani byli w tradycji rabinistycznej jak i ich ojciec Józef. Józef dopiero po objawienia mu się anioła zmienił swój stosunek do Marii jak i do przyszłego dziecka, które ma się narodzić. Wypowiedź: „ Bracia Jego nie wierzyli w Niego” odnosi się do braci przyrodnich, a niezrodzonych z Marii po Jezusie. Jak widzisz i ten kłamliwy zarzut jest nieprawdziwy?

 3) = Gdzie Biblia to potwierdza, że wiara Filipa była chwiejna i powątpiewał, gdy opowiadał Natanaelowi o Jezusie? Lecz wiara Filipa była w dalszym ciągu chwiejna, dlatego też rzekł z powątpiewaniem: 'Jezusa, syna Józefa, z Nazaretu'. Życie Jezusa, s. 93.
Drogi Przyjacielu!
Aby zrozumieć wątek tegoż cytatu musimy zapoznać się z wypowiedziami innych uczni powoływanych przez Jezusa i ich wypowiedziane zdania na podobny temat. Filip wypowiada się: Jan 1: 45 „Znaleźliśmy tego, o którym pisał w zakonie Mojżesz, a także prorocy: Jezusa, syna Józefa, z Nazaretu” Wypowiedź ta, chodź jest prawdziwą, to jednak nie świadczy, że w tym czasie, gdy się wypowiada, wierzy, że Jezus jest Mesjaszem i nie nazywa go tak jak inni uczniowie. Wypowiedź Filipa nie jest wypowiedzią entuzjastyczną i wypowiedź ta nie świadczy, że jest on przekonany w 100 % o tym, że Jezus jest tą prawdziwą postacią przepowiedzianą przez proroctwa.  Natomiast, Jan i Andrzej, gdy tylko usłyszeli słowa Jana Chrzciciela o Jezusie mówią., Nie tak jak Filip, ale mówią o Jezusie, że to On jest: „ Branek Boży!” Jan 1: 36 a następnie, gdy na pytanie Jezusa; czego szukacie? Odpowiadają; Rabbi – Nauczycielu, gdzie mieszkasz? Jana 1:37-39. Podobnie wypowiada się i Natanael po tym jak Jezus wymienia jego imię i mówi: „Widziałem cię, gdy byłeś pod drzewem figowym” Odpowiedź Natanaela jest natychmiastowa: Mistrzu! Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś królem Izraela” Jan 1: 48-49 Wypowiedź Filipa zaliczyć można raczej do wypowiedzi informacyjnej niż o radosnej nowinie zawartej w wypowiedziach: Andrzeja, Jana, i Natanaela, którzy w Jezusie widzą: Mesjasza – Syna Bożego, Króla i Nauczyciela. Brak pewności Filipa takiej, jakiej posiadali Jan, Andrzej i Natanael, Ellen zalicza do wiary chwiejnej. Nie jest to, wiec  zarzut nie zgodny z Biblią, ale przedstawienie wiary Filipa w pierwszym stadium jego nawrócenia.

4)=Gdzie znajduje się dowód w Piśmie Świętym na poparcie tezy Ellen White, że Judasz nie był powołany tak jak pozostałych jedenastu?:   Podczas gdy Jezus przygotowywał uczniów do pracy, jeden z nich, który nie był powołany, nalegał na pozostanie wśród nich. Był to Judasz Iskariota, człowiek, który wyznawał, że jest naśladowcą Chrystusa, i ubiegał się obecnie o miejsce w ścisłym gronie Jego uczniów (...) Toteż byli zdziwieni obserwując chłód, jaki mu okazał Jezus. Życie Jezusa, s. 206.
Jakubie! O powoływaniu Uczniów Jezusa piszą: Mat.10: 1-4; Mar.3: 13-19; Łuk.6:12-16 I nie ma tu żadnego tekstu, który mówiłby o sposobie ich powoływania. Niektóre teksty w innych rozdziałach sprawozdają, że do
Mateusza Jezus mówi„ pójdź za mną Mat.9: 9. Do uczniów Jana Chrzciciela: Szymona-Piotra, Andrzeja brata jego, Filipa, Jakuba S. Zebedeusza, jak i do Jana brata jego, Jezus podobnie mówi, „pójdź za mną” Mat.4: 18-19; Jana 1: 43; Mat.4: 21-22. Nie znalazłem podobną wypowiedź do pozostałych sześciu uczniów w tym i do Judasza . Czy były identyczne? Nie wiem! W stosunku do Judasza Iskarioty znam taką wypowiedź Jezusa zapisaną u Jana 6: 70-71 „Jezus odpowiedział im; Czy nie dwunastu was wybrałem? Ale jeden z was jest diabłem. I mówił o Judaszu, synu Szymona z Kariotu, bo ten miał Go wydać, a był jednym z dwunastu.” Jezus wiedział, że Judasz wyda Go oprawcom.  Jana 6:64-65. „ Lecz są pośród was tacy, którzy nie wierzą. Jezus, bowiem od początku wiedział, którzy są niewierzący i kto Go wyda. I mówił:, Dlatego powiedziałem wam, że nikt nie może przyjść do mnie, jeśli mu to nie jest dane od Ojca”. Dlaczego, więc powołał Judasza na apostoła, wiedząc, że jest niewierzący i Go wyda? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam tobie, abyś sam na podstawie Pisma Świętego odpowiedział na nie.
Pytasz o powołaniu uczniów na apostołów, natomiast cytat, który podajesz dotyczy powołania uczniów do pracy ewangelicznej, a nie do służby administracyjnej, do której Judasz był powołany. Judasz był apostołem, pełniącym funkcje administracyjne, a nie ewangelizacyjne i to o tej służbie mówi Ellen,
„że nie był powołany”. Przydzielono mu, jako apostołowi, funkcje skarbnika: Jan 12: 4-6; Jana 13: 29 Podajesz cytat z „Życia Jezusa” ze strony 206. Podaj, z którego wydania on pochodzi ewentualnie, w którym roku książka ta została wydana.  Posiadam „Życie Jezusa” z roku 1991 a w niej na stronie 206 wypowiedzi tej nie ma. 
 

 5)=Gdzie w Słowie Bożym, są dowody na to, że Duch Święty odchodzi z ziemi? Duch Boży ustępuje z ziemi.  Prorocy i królowie, s. 154.Dni, w których żyjemy, są szczególnie uroczyste i doniosłe. Duch Boży stopniowo odchodzi z ziemi. Ewangelizacja, s. 19. Duch Boży, zachowujący, już obecnie powoli ustępuje ze świata. Ze skarbnicy świadectw, t. III, s. 11.Duch Boży ze smutkiem wycofuje się z ziemi. Ze skarbnicy świadectw, t. III, s. 206.  W końcu Duch Święty, znieważany, odrzucany i lekceważony zostanie zabrany z ziemi. Wydarzenia czasów końca, s. 163. Powstrzymujący wpływ Ducha Bożego jest już powoli wycofywany z ziemi (...) Duch Boży stopniowo, lecz ustawicznie jest zabierany z tej ziemi (...) Duch Boży ustępuje z ziemi. Posłannictwo chrześcijan, s. 4.
Jakubie w Biblii nie ma żadnego zdania wypowiedzianego w takim znaczeniu jak to wypowiada się Ellen White w sprawie przychodzenia i odchodzenia Ducha Świętego na ziemię, jak i tego, że odchodzi z ziemi. By zrozumieć słowa użyte przez Ellen „przychodzenie i odchodzenie” Ducha Świętego należałoby zapoznać się przynajmniej z kilkoma tekstami Pisma Świętego, które odnoszą się do Ducha Świętego. I tak na przykład:
*) Dawid się modli „
Nie odrzucaj mnie od oblicza swego i nie odbieraj mi swego Ducha Świętego. Ps.51: 13. Co z tego tekstu wynika? A no to, że Ducha Świętego można dać, ale też i odebrać. Jak inaczej można określić owe „dawanie i odebranie” Ducha Świętego? Nie będzie żadnej przesady, jeśli wyrazimy się przyjdzie do nas i odejdzie od nas Duch Święty. Potwierdzą to inne teksty Biblijne.

 
*) Jan 14: 16 „Ja prosić będę Ojca i da wam, innego pocieszyciela, aby był z wami na wieki.
*) Jan, 15: 26 „Gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca wychodzi, złoży świadectwo o mnie.”  Z powyższych tekstów możemy zauważyć, że przychodzenie jak i odchodzenie Ducha świętego z ziemi jak i od każdego człowieka ma ścisły związek z Bogiem, który nadaje czas i moment JEGO przyjścia jak i odejścia. Księga Kaznodziei tak to ujmuje: „Wszystko ma swój czas i każda sprawa pod niebem ma swoja porę. Jest czas rodzenia i czas umierania; jest czas sadzenia i czas wyrywania, tego, co zasadzono. Jest czas zabijania i czas leczenia; jest czas burzenia i czas budowania. Jest czas płaczu i czas śmiechu; jest czas narzekania i czas pląsów. Jest też czas napominania, uczenia i czas wystawienia świadectwa ze swego życia –moja uwaga Kaz..3:1-4 Dlatego Jezus ustami Pawła daję radę następującą: „Efez 4: 30 „Nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani na dzień odkupienia, „ Dlaczego mamy nie zasmucać Ducha Świętego? Niewątpliwie dla tego, bo gdy minie czas łaski przeznaczony dla ciebie i mnie na opamiętanie się, Duch Święty zasmucony opuści nas i wówczas, przystąpi inny duch i zajmie miejsce Ducha Świętego. O takiej sytuacji jest napisane: „Łukasz 11: 24-26 Gdy duch nieczysty wyjdzie z człowieka, wędruje po miejscach bezwodnych, szukając ukojenia, a gdy nie znajdzie, mówi: Wrócę do domu swego, skąd wyszedłem. I przyszedłszy, zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wówczas idzie i zabiera z sobą siedem innych duchów, gorszych niż on, i wchodzą i mieszkają tam.  I bywa końcowy stan człowieka tego gorszy niż pierwszy” Z tekstu tego wynika, że wszyscy jesteśmy grzeszni zgodnie z tekstem Rzym.3: 10. Ale  w pewnej chwili przychodzi do człowieka Duch Święty i puka Ob.3: 20. Otwierasz drzwi serca swego, a On zmienia twoje życie. Stajesz się lepszym człowiekiem. Ale też znów zaczynasz grzeszyć. Duch przez twoje sumienie napomina cię o grzechu: raz, dziesięć razy, sto i więcej razy. Wreście nastaje ten moment, w którym Duch Święty jest zasmucony i z tego powodu opuszcza człowieka. Opuszczenie te Ellen nazywa tak, jak we wszystkich cytatach: Odchodzi, ustępuje, stopniowo odchodzi, zabrany, stopniowo wycofywany. Moment „odchodzenia Ducha świętego” jest końcem łaski przydzielonej przez Boga dla każdego człowieka i świata. Gdy bezpowrotnie odchodzi Duch Święty, wówczas staje się to, co przedstawione jest w tekstach z Łukasza: człowiek staje się sto kroć większym grzesznikiem niż był przedtem, a przyroda daje znać o sobie: tornadami, powodziami, trzęsieniem ziemi itp. Podobnie było  z Izraelem, o którym wypowiada się Szczepan przed swoją śmiercią: Dz.7: 51-53. „ Ludzie twardego karku i opornych serc i uszu, wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu, jak ojcowie wasi, tak i wy. Którego z proroków nie prześladowali ojcowie wasi? Pozabijali też tych, którzy przepowiedzieli przyjście Sprawiedliwego, którego wy też staliście się zdrajcami i mordercami. Wy, którzy otrzymaliście zakon, jak wam dali aniołowie, a nie przestrzegaliście go.” Znając przykazanie Boże z Biblii, które występuje w każdym tłumaczeniu, a nie przestrzeganie go jest powodem zasmucenia Ducha Świętego, którego Bóg w dniu Pięćdziesiątnicy zesłał na całe chrześcijaństwo. Żydzi nie przestrzegali Przykazań Bożych (w.53) I nie wykorzystali czasu łaski dany im na okres 490 lat. Zapisane jest to w proroctwach Daniela 9:25-27. Po wypełnieniu się ostatniej części tego proroctwa; 3 i pół roku po śmierci Jezusa, Szczepan zostaje ukamienowany. Czas łaski dany Izraelowi kończy się i zostają odrzuceni, jako naród wybrany. I od tej chwil u Boga są traktowani tak, jak każdy ościenny naród.  Jak uważasz? Czy Bóg będzie tolerował chrześcijanom, którzy nie przestrzegają Przykazań Bożych? "Im bliżej powtórnego przyjścia Jezusa Chrystusa na nasza ziemię, wysiłki szatana stają się wprost proporcjonalne do czasu powrotu JEGO. Im bliżej powrotu Jezusa, tym większe powstaje zło". A to są znaki wypełniających się proroctw w czasach ostatecznych, o których mówi Daniel w 8:17,19. Jakie to będą czasy? Polecam cały rozdział 1 do Rzymian, w którym znajdziesz zachowania ludzi rzekomo chrześcijan, a od których powoli odstępuje Duch Święty, i mimo tego, że są źli, stoi ON nadal cierpliwie u drzwi każdego serca i ciągle puka, aby MU otworzyć i zaprosić do środka. Łukasz w 21:9-10 mówi: " O wojnach, rozruchach, powstawaniu narodu przeciwko narodowi. To jednak nie będzie jeszcze całkowity "koniec czasu łaski" na naszym globie. Będą też trzęsienia ziemi, miejscami zarazy, głód i straszne widoki i ogromne znaki z nieba. Gdy te wydarzenia w ludziach i w przyrodzie zaczną się dziać z narastającą siłą to powinniśmy wiedzieć, że czas powrotu Jezusa jest bardzo blisko Ob.1:3. Łukasz w 21:25-26.28 pisze: "Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi lęk bezradnych narodów, gdy zahuczy morze i fale. A gdy to się zacznie dziać, wyprostujcie się i podnieście głowy swoje, gdyż zbliża się odkupienie wasze."  Aby bardziej przybliżyć ci te wydarzenia, chciałbym przedstawić pewną parafrazę ze służby Najwyższego Kapłana w dniu pojednania zwanym też dniem sądnym. Kapłan gdy wchodził w tym dniu do Najświętszego to posiadał u dołu swych szat dzwonki, które dzwoniły przy poruszaniu się w czasie wykonywania posługi ofiarniczej i wstawienniczej. Wszyscy słysząc dzwonienie wiedzieli o dwóch zasadniczych prawdach: Po pierwsze to, że kapłan jeszcze żyje i po drugie, że orędownicza służba jeszcze trwa i jest to czas na błagalne modlitwy w sprawie oczyszczenia ich z wszelkich grzechów. Tak jest i obecnie z wydarzeniami, które opisują wyżej przedstawione teksty. Nasilające się kataklizmy w przyrodzie i co raz gorzej zachowujące sie ludzie od momentu rozpoczęcia dnia sadnego w niebie Ob. 14:7, świadczą, że służba orędownicza Jezusa jeszcze trwa i mamy jeszcze czas na przyjęcie do serc naszych Ducha Świętego i zmienić swoje życie, tak, aby imiona nasze zostały zapisane w Księdze Życia. Bo gdy służba  Najwyższego Kapłana skończy się, w niebie nastanie półgodzinna cisza, w której Jezus zmieni swoje szaty z Kapaańskiej na Królewską, przychodząc, jako Król, Królów i Pan, Panów. W tym też czasie Duch Święty opuści naszą ziemię pozostawiając tych, którzy grzeszyli w grzechu, a tych, którzy byli w świętości, pozostaną w świętości. Daniel w 12:10 wierszu mówi, że w czasie sądu i służby orędowniczej Jezusa, wielu będzie oczyszczonych i wybielonych, a bezbożni pozostaną nadal bezbożnymi. Po opuszczeniu ziemi Ducha Świętego; Kto czynił nieprawość dalej będzie czynił nieprawość, kto był brudny dalej będzie brudny, kto był sprawiedliwym dalej będzie sprawiedliwym a kto był świętym, świętym pozostanie. Mówi o tym Jan w Ob.22:11. Nasilające się złe życie ludzkie, świadczy, że Duch Święty powoli odchodzi od ludzi a od niektórych odszedł na zawsze w wyniku czego stali się oni recydywistami grzechu. Gdybyś przeczytał całe rozdziały, z których pochodzą, cytaty przez ciebie przedstawione, to byś zrozumiał, że zostały one wybrane z kontekstu myśli, które przekazuje Ellen w tych rozdziałach. Przyczyną powolnego odchodzenia Ducha Świętego od ludzi i z ziemi, jest to, że ludzie co raz więcej grzeszą nie tylko przeciwko Bogu i bliźniemu, ale także niszczą przyrodę i w tym kontekście należy rozumieć wypowiedzi Ellen względem Ducha Świętego. Odejście i zabranie Ducha Świętego jest skutkiem złego postępowania mieszkańców całej ziemi. Myślę, że nie wierzysz w to, że tam gdzie jest Bóg Ojciec - Jezus - i Dych Święty jest też grzech i bezprawie. Po uczynkach możemy rozpoznać, czy z nami jest Bóg. Rozliczenie naszego życia nastąpi na podstawie Prawa Bożego, które było w Świątyni ziemskiej, w Skrzyni Przymierza i w obecnej Niebieskiej Skrzyni Przymierza Ob.11:18-19.