Od grzechu do zbawienia

Kontakt

Jan Cichocki
E-mail: konfrontacje.jancichocki
@gmail.com.pl



Statystyki (2)

Odsłon artykułów:
662297
chrzest
umywanie nóg
Dwie tablice Prawa
papież
hostia
Tradycja ludzka
Tradycja2-Fatima

 

Pan Rafał D dniu 31,08,2016r. zadał mi pytanie następującej treści:

 Witam panie Janie. Moje pytanie brzmi: dlaczego Pan Jezus Chrystus syn Boga żywego w doktrynie o niebiańskiej świątyni (która przecież jest fundamentem adwentyzmu dnia siódmego) pełni służbę według kapłaństwa Lewickiego na wzór Aarona? Chrystus jest z innego porządku kapłaństwa a mianowicie na wzór Melchizedeka a nie Aarona. Kapłaństwo Lewickie utraciło przecież swą ważność nawet prawo regulujące to kapłaństwo. Jak to możliwe że Pan Jezus Chrystus po swoim niebowstapieniu pełni nieprzerwanie służbę na wzór Aarona? chociaż wiadomo że nastąpiła zmiana prawa i kapłaństwa. Proszę mi to wyjaśnić. Pozdrawiam. Rafał.

Rafale Witam cię Serdecznie i dziękuje za list.
Ponieważ piszesz po raz pierwszy chciałbym poinformować, że wszystkie korespondencje związane z zapytaniami i odpowiedziami , będą publikowane na mej stronie internetowej:www.konfrotacje.com.pl w artykułach konfrontacje lub pozostałe. Jeśli będą jakieś zastrzeżenia proszę o ich sprecyzowanie.
Zachęcam też do zadawania dodatkowych pytań na ten temat, jak i inne tematy występujące w dyskusjach i dowolne pytania związane z Biblią.

Rafale? Najwidoczniej źle odczytałeś moją wypowiedź. Nigdy nie twierdziłem, że Jezus Chrystus pełni służbę w Świątyni Niebieskiej według porządku Lewickiego. Twe rozumowanie w kwestii porządku posługi Jezusa w niebie należałoby przeciwstawić, w odwrotnej kolejności, gdyż porządek Lewicki, jest obrazem – cieniem obrzędu niebieskiego, tak samo jak Świątynia . Dlatego obrządek Lewicki jest wykonywany według wzoru niebieskiego a nie odwrotnie - ziemskiego? Cały kult ceremonialny w świątyni ziemskiej był obrazem i cieniem porządku niebieskiego i był sam w sobie ewangelią dla narodu Izraelskiego, która miała nauczyć ich: o grzechu, śmierci, wykupieniu, przebaczeniu i zbawieniu. W pewnym też sensie, cały kult ceremonialny był proroctwem, który z jednej strony wskazywał na proroctwo mesjanistyczne i zbawcze i z drugiej strony na proroctwo, które zostanie spełnione w przyszłości. Oba te proroctwa spełniły się i cienie w nich zawarte stały się rzeczywistością niebiańską po śmierci Jezusa Chrystusa i wstąpieniu Go do nieba.

 Ap. Paweł do Żyd.7:17 Mówi, bo Świadectwo opiewa >Tyś Kapłanem na wieki według porządku Melchisedeka< Rafale zadam ci pytanie. Od kiedy obrządek kapłana Melchisedeka istnieje? I czy w ogóle Świątynia i kapłaństwo w niebie jest potrzebne jeśli tam nie ma grzechu? W związku z tym nasuwa mi się drugie pytanie, czy Jezus Chrystus stał się kapłanem według porządku Melchisedeka dopiero od zmartwychwstania i udaniu się do nieba? Czyżby Ap. Paweł się mylił i nie mówił prawdy, że Jezus jest kapłanem wiecznym i był przed porządkiem Aronowym? Obrządek Aronowy był tylko cieniem obrządku Melchizedeka, który posługę kapłańską rozpoczął  w Świątyni Niebieskiej zaraz po buncie aniołów. Wtedy to Bóg dobrowolnie za wolą swego Ojca przybiera symbol Baranka i umiera na ołtarzu Świątyni Niebieskiej, nie tylko za zbuntowanych aniołów ale też i za przyszły rodzaj ludzki.
Ponieważ cień czy też obraz obrządku Aaronowego był tylko obrazem obrządku Melchisedeka, dlatego też porównanie czynności obrazu czy też cienia z rzeczywistością, to cień  będzie zawsze podobny do obrazu rzeczywistego. Dlatego Aaron i Melchizedek wykonują posługi Arcykapłańskie w identyczny sposób i służą one podobnemu celowi z tą tylko różnicą, że: Służba Arona wskazywała na lepszą i doskonalszą, przyszłą ofiarę Barana – Jezusa Chrystusa i doskonalszego Arcykapłana w Osobie Jezusa Chrystusa Świątyni niebieskiej.

Wszystkie obrazy i cienie w kulcie ceremonialnym na ziemi, a nawet i w kulcie rzeczywistym dokonywane w Świątyni niebieskiej przez Arcykapłana, Jezusa Chrystusa mają swą wieczność do momentu zakończenia zamierzonego celu. Gdy zamierzony cel zostanie spełniony, wtedy wszystkie posługi i czynności  zbawcze ustają i Świątynia od tej chwili nie ma żadnego znaczenia. W Światyni ziemskiej zamierzony cel  spełnił się w momencie złożenia ofiary Baraka, który gładzi grzechy całego świata na ołtarzu Golgoty. Wtedy Kapłaństwo i Świątynia ziemska wraz z całym obrządkiem kultowym, przestaje istnieć, gdyż cień spełnił swój zamierzony cel zgodnie z proroctwami.

Tak samo się rzecz ma i do kultu rzeczywistego w Świątyni niebieskiej, w której dokonuje się oczyszczenie i usprawiedliwienie grzeszników przez Arcykapłana. Rzeczywistość posługi Arcykapłana według porządku Melchisedeka też ma swój czas, i gdy ten czas nadejdzie i posługa zostanie zakończona Arcykapłaństwo ustanie i nastąpi czas na drugie przyjście Jezusa Chrystusa na naszą ziemię jako Króla Królów i Pana  Panów.

Paweł do Kolosan w 2:16-17 mówi o cieniach następująco: Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu pokarmu i napoju, albo z powodu święta, lub nowiu księżyca, bądź sabatu. Wszystko to są tylko cienie rzeczy przyszłych; rzeczywistością natomiast jest Chrystus. Które z tych cieni z Zakonu ceremonialnego zostały już spełnione? Nie będę ci przedstawiał wszystkich wersetów w tej sprawie, ale niektóre przedstawię. Rozpocznę od świątyni, gdyż ona była obrazem- cieniem świątyni niebieskiej i miała ścisły związek z Zakonem ceremonialnym .

1) Świątynia w niebie jako wzór świątyni ziemskiej: 
a) - 2Mojż.15, 17 Wprowadziłeś ich i zasadziłeś na górze dziedzictwa swego. Na miejscu, które uczyniłeś swoją siedzibą Panie, Świątynią, którą przygotowały ręce Twoje, a nie Mojżesza – moja uwaga.
b) -2Mojż. 25, 8 I uczynią mi świątynię, abym zamieszkał wśród nich. Dokładnie według wzoru przybytku i wzoru wszystkich jego sprzętów, które ci pokażę; tak wykonacie. Świątynia niebieska była w niebie zanim powstała na ziemi. Jeśli nie było by świątyni w niebie, to nie byłoby i wzoru. Zatem nasuwa mi się pytanie, jaką rolę spełniała świątynia w niebie, zanim kopia jej została odtworzona na ziemi? I czy istniało w tej Światyni kapłaństwo? W jakim Obrządku? Kto uśmiercił Baranka zabitego od założenia świata? Ob.13:8 BG  Żyd.5:6

2) Dwa przedsionki oddzielone zasłoną w świątyni niebieskiej i ziemskiej.
a) – 2Mojż.26:33 Zasłonę zawiesisz na hakach i wniesiesz za zasłonę Skrzynię Świadectwa, a ta zasłona będzie wam oddzielać miejsce święte od najświętszego.
b) – Żyd. 6:19 jej to trzymamy się jako kotwicy duszy, pewnej i mocnej, sięgającej aż po zasłonę. Gdyż Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękoma, która jest odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się wstawić teraz za nami przed obliczem Boga Żyd.9:24 Tak jak Świątynia niebieska była przed ziemską tak i kapłaństwo Melchizedeka było przed kapłaństwem Lewickim.

3) Symbole, cieni w świątyni Mojżeszowej wypełnione w nowym przymierzu.
a) – Codzienne ofiary całopalne jak też palenie łagodnego kadzidła na złotym ołtarzu znajdującym się tuż przed zasłoną oddzielającą miejsce święte od najświętszego, było posługą indywidualną dla każdego grzesznika. Za przestępstwo każdego grzechu jest kara śmierci zgodnie z tym, co mówi prawo „ Zapłatą za grzech jest śmierć Rzym 6,23. Grzesznik przyprowadza przed drzwi świątyni baranka bez skazy i kładzie swoje ręce na głowę baranka wyznając swoje grzechy. W ten sposób symbolicznie przenosi swoje grzechy na baranka. Potem własnoręcznie zabija go. Kapłan wnosi krew zabitego baranka do pierwszej części świątyni i kropi ją przed zasłoną, za którą znajdowała się arka. Przez ten obrządek, grzech wyznany na zwierzę, był za pośrednictwem krwi symbolicznie przenoszony do świątyni, zanieczyszczając ją. Grzesznik natomiast wychodził oczyszczony z grzechu. Obrządek ten jest cieniem rzeczy, które wypełniły się w Jezusie Chrystusie. Umiera on jak niewinny baranek za nasze grzechy W tym miejscu nasuwa mi się pytanie: Za kogo umiera Baranek w niebie, gdy nie ma jeszcze człowieka i grzechu na ziemi?.


Teksty odnoszące się do cieni, które miały się wypełnić: 3 Mojż. Rozdz. 3-6.
 Teksty dotyczące wypełnienia się tychże cieni: Iz. 53,6; Symbol ofiary przebłagalnej krwi Baranka wypełnił się w rzeczywistej krwi Jezusa. Rzym.3, 24-25; 2Kor.5,21; Iz. 53,5; Żyd. 9,26-28; Żyd. 9,22.

b) Tak jak kapłan był pośrednikiem pomiędzy grzesznikiem a Bogiem w świątyni Starotestamentowej, tak Chrystus urzeczywistnił ten „ cień „ swym pośrednictwem. 1 Tym 2,5.  Apostoł Paweł pisze: „ Żyd. 8,1-2 Główną zaś rzeczą w tym, co mówimy, jest to, że mamy takiego arcykapłana, który usiadł po prawicy tronu Majestatu w niebie. Jako sługa Świątyni i prawdziwego Przybytku, którego zbudował Pan, a nie człowiek?· Następne pytanie: Kiedy Bóg tą Świątynie zbudował i w jaki celu?

c) - Tak jak kapłan w Starym Testamencie po przez składanie ofiary za grzesznika stawia się za nim, tak Jezus kapłan Boga Najwyższego, według porządku Melchisedeka, stawia się za, każdym pokutującym grzesznikiem. Żyd. 6,20.

d) – Tak jak Kapłan po przez składanie ofiary za grzesznika jedna go z Bogiem, tak Jezus, jako kapłan nowego przymierza, jedna grzesznika z Bogiem. 2Kor. 5,19

e)Tak jak kapłan pali wonne kadzidło (symbolizujące modlitwy pokutne grzesznika), przed zasłoną, za którą znajduje się „ arka” 2.Mojż.30, 1.7-8, Tak Jezus Chrystus przed obliczem swego ojca przedkłada swoją krew wraz z modlitwami pokutujących grzeszników, za których oddał swoje życie, aby mogli być zbawieni i zapisami w księdze żywota.  Jana 3, 16; 1Jana 3, 16·1Tym.3,5-6; Ef. 2,8.9; Dan. 12,1; 

f) Tak jak kapłan w pierwszej części świątyni ziemskiej, pełni posługę pojednania grzesznika z Bogiem i przebaczenia mu wszystkich grzechów, tak Jezus zaraz po udaniu się do Nieba po zmartwychwstaniu pełni taką samą służbę kapłańską w miejscu świętym, aż do dnia sądnego Hebr.7, 25; Ef.4,32; Rzym.3, 24; Łuk. 10,20 

4) W drugiej części Świątyni ziemskiej znajdowała się skrzynia (Arka Przymierza - Skrzynia Przymierza) z dwoma cherubinami 2.Mojż.25, 9.21-22.33, które Symbolizują tron Boga, z którego będzie ukazywała się chwała Boga i z którego miejsca będzie rozmawiał Bóg z Mojżeszem. 
Tron taki w widzeniu widział Ez.1,1 I Jan Ob.4, 1; 19, 14·4) W tym miejscu pragnę nadmienić, że starożytne pisma żydowskie dowodzą, że niektórzy rabini również wierzyli w istnienie rzeczywistej Niebiańskiej świątyni. Komentując tekst z 2Mojż. 15,17 Jeden z nich powiedział „(położenie ziemskiej świątyni) „ odpowiada położeniu świątyni niebieskiej, a położenie arki temu, jaki (zajmuje) niebieski tron. (Midrash Rabbah, Numbers, London 1961, tom1, r, 4 sekcja 13.S.110 Inny natomiast rabin cytując ten tekst w Talmudzie Babilońskim mówił o„ Niebiańskiej i ziemskiej świątyni” ( Sanhedrin, 99h red. I Wpstein, London 1967) Jeszcze inny komentując mówi „ Nie ma różnicy zdań, co do tego, że świątynia na dole jest odpowiednikiem świątyni w górze” (red. Leon Nemoy, The Midrash on Psalms, przekł. William G. Braude, New Haven 1959, Psalm 30, sekcja 1, S. 386)

Sabaty w symbolu i wypełnieniu
W żydowskim roku religijnym występowały siedem głównych świąt ceremonialnych związanych z okresami pór roku.
A. Wiosna
W okresie tym obchodzono cztery szczególne święta. Są to: Pascha, Przaśniki, Pierwociny, ·Pięćdziesiątnica. Wszystkie cztery święta są też ściśle powiązane z kalendarzem rolniczym gdyż trwają w okresie żniw jęczmiennych (marzec-kwiecień) 3Mojż.23, 1-13.

Święta wyżej wymienione rozpoczyna PASCHA –w dniu 14 Nisan na początku żniw jęczmiennych, a po wieczerzy paschalnej w dniu 15 Nisan święto PRZAŚNIKÓW, które trwa siedem dni. W następnym dniu Przaśników - 16 Nisan rozpoczyna się Święto PIERTWOCIN, w którym po zżęciu pierwszego snopa jęczmiennego przynoszono go do świątyni, by go potrząsać przed obliczem Pana 3Moj23,10-11. Święta Przaśników i Pierwocin są świętami ściśle z sobą związane. Po pięćdziesięciu dniach od momentu podniesienia pierwszego snopa nastaje święto PIĘĆDZIESIĄTNICY

Symbole i wypełnienie ich w w/w sabatach ceremonialnych

1. Pascha.
Po raz pierwszy obchodzona była w Egipcie w czasie Wielkiej Nocy, w której naród Izraelki oczekiwał wyzwolenia z niewoli egipskiej (2Mojż.12,1-28). Wiersz 6-8 mówi „ Czternastego dnia miesiąca zabije „ Baranka całe zgromadzenie zboru izraelskiego o zmierzchu. I wezmą z jego krwi i pomarzą oba odrzwia i naproże w domach, gdzie go spożywają. Mięso jego upieczone na ogniu spożyją tej nocy” Baranek symbol Jezusa Chrystusa, który umiera na krzyżu Golgoty po to, by wyprowadzić ludzkość z niewoli grzechu, a Jego krwią niewinną i bezgrzeszną, oczyścić nas z naszych nieprawości i odkupić z niewoli grzechu i wiecznej śmierci. Symbol Baranka, jego śmierci i przelanie krwi urzeczywistniły się w Jezusie Chrystusie dokładnie w dniu 14 Nisan 1Kor. 5,7; 1Piotr 1,19-20

2. Przaśniki. Choć nazwa ta nie występuje w Nowym Testamencie, to jednak maca ( chleb pieczony bez kwasu), który był spożywany w wielkiej nocy 2 Mojż.12,8.18,W Biblii w Starym jak w Nowym Testamencie występuje. Chleb przaśny, jest  symbolem i cieniem na przyszły chleb, o którym Jezus mówi, że jest ON chlebem żywota. Jan. 6, 35  Później Jezus o tym mówi w czasie ostatniej wieczerzy paschalnej Mat. 26, 26. W czasie paschy spożywano chleb bez kwasu, który jest symbolem grzechu. Dlatego, w 2Mojż. 19-20, Jest powiedziane, że w dniu paschy domy powinny być bez kwasu – grzechu, i w czasie upamiętnienia śmierci bezgrzesznego baranka w Wieczerzy Pańskiej, powinniśmy spożywać chleb przaśny, bo ciało przaśne jest symbolem ciała Jezusa Chrystusa. Jana 6, 51; Przepowiednia o przaśnym chlebie wypełniła się dokładnie w dniu 15 Nisan, w którym to dniu bezgrzeszne ciało Jezusa odpoczywało w grobie, w paschalny sabat zgodnie z przykazaniem Mar.15, 42; Jana 19, 31; 20, 1

3. Pierwociny. Pierwszy snop jest symbolem i cieniem na przyszłe zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, o którym czytamy: Dz.26, 23. Jezus, jest pierwszym, który powstał z martwych… 1Kor.15, 23.  A wraz Jezusem powstał też pierwszy snop żniwny z Jego pracy zbawczej, który tak jak w Starym Testamencie został zabrany do Świątyni niebieskiej przed oblicze Ojca. W Mat 27, 52 tak jest napisane „ I wyszli z grobów po Jego zmartwychwstaniu i weszli do świętego miasta i ukazali się wielu” Ten symbol przedstawiany w Starym Testamencie spełnił się dokładnie w dniu 16 Nisan - w pierwszym dniu po sabacie - w niedzielę. Mar. 16, 1-6.

4. Pięćdziesiątnica. Święto pięćdziesiątnicy obchodzone w Starym Testamencie: 2 Mojż. 34, 22; 3Mojż. 23, 15-21 Rozpoczyna się w czasie pierwszych dni żniw pszenicznych. Rozpoczynają się one po siedmiu tygodniach od momentu żniw jęczmiennych. Jest to, więc święto tygodni – pięćdziesiąt dni licząc od następnego dnia paschy, czyli od momentu zżętego pierwszego snopa jęczmiennego, który został wniesiony do świątyni Pańskiej. 3Mojż, 23, 10-11.  Symbol objawiony w święcie PIĘĆDZIESIĄTNICY przenosi nas do ważnego czasu, który ma się wypełnić po okresie pięćdziesięciu dniach od momentu zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Jest to czas, o którym Jezus mówił jeszcze za życia Jan. 15,26; 16,7;  I powtórzył to, po zmartwychwstaniu Łuk.24,49; Dz. 1, 4. Ten Starotestamentowy symbol wypełnił się dokładnie w pięćdziesiątym dniu po zmartwychwstaniu Zbawiciela. Biblia te wydarzenie tak opisuje w Dz. 2, 1-4 „ A gdy nadszedł dzień Zielonych Świat, byli wszyscy razem na jednym miejscu. I powstał nagle z nieba szum jakby wiejącego gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, gdzie siedzieli. I ukazały się im języki jakby z ognia, które się rozdzieliły i usiadły na każdym z nich. I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch podawał.” Od tego czasu rozpoczyna się głoszenie Ewangelii wszystkim narodom w mocy Ducha Świętego. A po kazaniu Piotra zostaje nawróconych około trzech tysięcy ludzi Dz.3, 39-41. Po śmierci Szczepana i nawróceniu Saula, Ewangelia dociera do pogan w ich narodowych językach.

 Wszystkie święta Starotestamentowe mają swe odniesienia do przepowiedni obrazowanych i te się urzeczywistniły – wypełniły w oznaczonym czasie. Pierwsze cztery powiązane są z proroctwami mówiącymi o przyszłym Mesjaszu począwszy od momentu zaistnienia grzechu, narodzin Jezusa, śmierci, zmartwychwstania, wniebowstąpienia i zesłania Ducha Świętego.                              .

B. Jesień
. W okresie jesieni po zbiorach owoców z winogron i oliwek, które trwają w miesiącu hebrajskim Elul (sierpień-wrzesień) obchodzono pozostałe trzy ważne święta: Trąbienia, Dzień Pojednania, i Namiotów. W okresie święta Namiotów celebrowano zakończenie żniw zbieraniem winogron, oliwek, daktyli, fig i pozostałych owoców w miesiącu Tiszri ( wrzesień-październik)

5) Trąbienie - w czasach w starożytnych odgrywało bardzo ważną rolę. Na głos trąby ruszano do boju. Trąbieniem ogłaszano jakieś ważne wydarzenie, prawo i przesłanie. Sędz.7,18; Joz.6,5: Dan. 3,5; 4Mojż. 10, 1-10. Trąbienie jest, więc też symbolem pobudzenia, ogłoszenia ważnych wydarzeń w życiu i działalności całego Kościoła Bożego, tego w Starożytności jak w czasach nowożytnych. Święta jak i czynności obrzędowe związane są ze świątynią jak i obrzędami w samej świątyni. Związane były też z głosem trąb, które symbolem przenoszą nas do wydarzeń, które miały się wypełnić w przyszłości. I tak trąbieniem takim, możemy nazwać przebudzenie i nawoływanie do powrotu studiów starych ksiąg, w wyniku, czego rozpoczęto czytanie Biblii i przebudzenia religijnego w XIV wieku, które zostało nazwane reformacją w całej Europie. Mimo wielkiego pobudzenia religijnego w okresie reformacji, z czasem zapał reformatorów zostaje spowolniony. Następuje powolne usypianie reformatorów z dziesięciu państw Europy Zachodniej. Gdy dziesięć panien spoczęło na spowolnionym rozwoju, (Mat. 25, 1. 5) wtedy głośny głos drugiej trąby zaczyna brzmieć nie w Europie, ale w dalekiej Ameryce, w śród tych, którzy na skutek prześladowań uciekli do pustego, mało zaludnionego kraju. Z nich to wywodzą się Adwentyści Dnia Siódmego, którzy zaczynają „trąbić” – głosić prawdę o dniu pojednania przedstawioną symbolicznie w kulcie religijnym narodu żydowskiego. (4Mojz. 10,10; Rzym. 5, 10-11; Kol.1, 20-22) Głoszą o Jezusie, jako Jedynym pośredniku i kapłanie, który rozpoczął służbę w świątyni niebieskiej (Żyd. 8, 1-2; 9, 11-12. 19). Głoszą o rozpoczętym sądzie Ob. 14, 6-7, O Powtórnym przyjściu Jezusa i o wyjaśnieniu zapieczętowanego proroctwa na czas końca, który rozpoczął się od 1844 r. zgodnie z proroctwem o 2300 wieczorach i porankach Dan.8,14; Dan.12,4.

Symbol trąbienia ma, więc wypełnienie w rozpoczętej reformacji i zakończy głoszeniem trój- anielskiego poselstwa, głoszonego przez Adwentystów Dnia Siódmego, które trwać będzie do samego powtórnego przyjścia Jezusa Chrystusa.

 6.Dzień Pojednania. Dzień Pojednania u Żydów (3Mojż. 23, 27-32), Jest też dniem sądnym, w którym Najwyższy kapłan wchodzi do Świątyni przed oblicze Boże, aby wstawiać się za narodem świętym – odłączonym, do służby i kapłaństwa. Dla tegoż narodu jest to czas na ostatnie pokutne modlitwy i kto nie ukorzy się w tym czasie będzie wytracony (w.27-28).Wypełnienie tego symbolu wypełniło się zgodnie z proroctwami w chwili, wstąpienia Jezusa Chrystusa, jako Najwyższego Kapłana według porządku Melchizedeka do Świątyni Niebieskiej Dan. 7, 9-10;8, 14, W której rozpoczyna się I i II faza sądu Ob.11, 18-19 Jest to urzeczywistnienie symbolu występującego w świątyni Mojżeszowej.                         .

7) Święto namiotów. Jest ostatnim świętem ceremonialnym, w którym dziękowano Bogu za błogosławieństwo, prowadzenie i obfite zbiory. 3Mojż.23, 39-43. Jest to też, święto na upamiętnienie wyprowadzenia narodu izraelskiego z niewoli egipskiej i tułaczce po pustyni przez 40 lat. (w. 43) Ta symboliczna zapowiedź w przeciwieństwie do poprzednich sześciu, ma się wypełnić dopiero w przyszłości po wielkim ostatecznym żniwie ziemi, które dokonane będzie przez Pana Panów i Króla Królów – Jezusa Chrystusa przy powtórnym swym przyjściu. O tym wydarzeniu piszą ewangelie Starego jak i owego Testamentu. Mat.13, 39.43; 24, 31; Mat. 8, 11; 3, 12; Łuk.13,28-28; Ob.7, 9-17; Ob.14, 14-16; 19, 6-9; Jak.5,7-8; Joel, 2, 1; Mal. 3,18-19

Przyjacielu? Zapewne zauważyłeś, że te sabaty nie mają żadnego odniesienia do sabatu pochodzącego z siódmego dnia tygodnia. Sabat  z siódmego dnia tygodnia jest upamiętnieniem stworzenia wszechświata w siedmiu dniach i wyprowadzeniu przez Boga ludzi z niewoli grzechu, do którego, po nowonarodzeniu nie powinniśmy powracać. O tym właśnie  przypominać ma nam sabat darowany przez Boga.
Natomiast w odniesieniu do tekstu z 2Mojeszowej 31:16 w sprawie wieczności sabatu, to chcę powiedzieć, że jest on wieczny, tak jak wieczny jest jego prawodawca i nie jest to sabat pochodzący z obrządku kultu ceremonialnego, ale z Prawa Bożego. O tym, że sabat ten jest wieczny zapewnia nas Słowo Boże, zapisane w Izaj. 66:23 I będzie tak (na nowej ziemi), że w każdy nów i każdy sabat przychodzić będzie każdy człowiek, aby mi oddać pokłon – mówi Pan.

Jak widzisz wszystkie cienie i obrazy w tym i sabaty pochodzące z zakonu ceremonialnego przestały obowiązywać po śmierci Jezusa. Dopóki w Świątyni Niebieskiej trwają jeszcze czynności Arcykapłana, tak długo będzie istnieć, Świątynia i sąd. Po zakończeniu tych czynności Świątynia jako miejsce kultu Arcykapłana przestanie istnieć, pozostanie jedynie Przybytek Pana, Panów i Króla Królów. Jan w Ob.21:22 pisze: Lecz świątyni w nim nie widziałem,albowiem Pan, Bóg Wszechmogący jest jego świątynią, oraz Baranek.     
Na podobny temat pisałem też w:

http://konfrontacje.com.pl/artykuly/kontrowersyjne/297-jakub-k-watpliwosc-istnienia-swiatyni-w-niebie.html
2)http://konfrontacje.com.pl/artykuly/kontrowersyjne/323-jakub-odpowiedzi-16-18.html
3)
http://konfrontacje.com.pl/artykuly/kontrowersyjne/241-wiktor-bardadyn-10-swiatynia.html

Na podsumowanie naszych rozważeń powiem tak: Zanim pojawili się Lewici i kapłaństwo Lewickie wraz z Arcykapłanem Aronem, to Kapłaństwo istniało już dużo wcześniej w Światyni niebieskiej. Świątynia ta jak i kapłaństwo zostało przeniesione na naszą ziemię jako wzór – obraz – cień, w którym naród Izraelki, miał się zapoznać

1) O Prawie Bożym, za przekroczenie którego, jest śmierć zgodnie z tekstem z Rzym.6:23. 2) O wykupieniu grzesznika od kary śmierci przez śmierć niewinnego Baranka. 3) O tym, że grzesznik ponosi winę za śmierć niewinnego Baranka.
4) O tym, że każdy nasz czyn będzie osądzony w dniu sądu. 5) O tym, że każdy grzesznik może dostąpić usprawiedliwienia, uświęcenia i pojednania z Bogiem, po przez wyznanie grzechu i modlitwy.
Po śmierci Jezusa: cień- obraz –wzór powraca do nieba już jako rzeczywistość spełniona w Jezusie Chrystusie - Baranku zabitym od założenia świata, na ołtarzu ziemskim. Po zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, powraca On do nieba już nie jako Baranek, ale jako Syn Boży i człowieczy, któremu Bóg Ojciec przywraca wszystko to, co było Jego, zanim zdecydować się przyjść na naszą ziemię jako Baranek, Syn Boży i człowieczy. Przeczytaj następujące teksty: Żyd 4:14; 5:6.10; 6:20; 7:26; 8:1-5; 9:1-12.24; Jan 17:10.
Nie wiem, czy moje wyjaśnienia, na twe pytania są ci zrozumiałe i wystarczające, dlatego też, jeśli masz jeszcze jakieś uwagi i zastrzeżenia to zachęcam cię abyś pytał  bez żadnego skrępowania. Jeśli masz odmienny pogląd w tej sprawie, chętnie zapoznam się z nim.
Serdecznie pozdrawiam i życzę ci obfitego błogosławieństwa Bożego