Od grzechu do zbawienia

Kontakt

Jan Cichocki
E-mail: konfrontacje.jancichocki
@gmail.com.pl



Statystyki (2)

Odsłon artykułów:
808949
chrzest
umywanie nóg
Dwie tablice Prawa
papież
hostia
Tradycja ludzka
Tradycja2-Fatima

(Kopiał z http://adwent.pl )
Alfred J. Palla/Znaki Czasu - 12/2007, fot. istockphoto/Verena Matthew
Ludzie od wieków toczą spór o to, czy Jezus miał rodzonych braci, czy też było to potomstwo Józefa z pierwszego małżeństwa. Nie brak też głosów, że wymienieni w ewangeliach bracia to kuzyni Jezusa. Czy na podstawie Biblii można to jednoznacznie rozstrzygnąć?
W prawosławnym klasztorze św. Gerasimosa na Pustyni Judzkiej zachowała się piękna ikona. Przedstawia Świętą Rodzinę uciekającą do Egiptu przed złymi zamiarami Heroda Wielkiego. Z przodu kroczy sędziwy Józef niosący na swoich barkach małego Jezusa. Za nim na białym koniu jedzie Maria, a pochód zamyka młodzieniec, który pogania konia. Mnisi nie znają daty powstania malowidła, które jest w ich klasztorze od setek lat, ale nie mają wątpliwości, że owym młodzieńcem jest Jakub, syn Józefa.

RODZINA JEZUSA. W ewangeliach czytamy, że Jezus miał rodzeństwo: „A przyszedłszy w swoje ojczyste strony, nauczał w synagodze ich, tak iż się bardzo zdumiewali i mówili: Skąd ma tę mądrość i te cudowne moce? Czyż nie jest to syn cieśli? Czyż matce jego nie jest na imię Maria, a braciom jego Jakub, Józef, Szymon i Juda? A siostry jego, czyż nie są wszystkie u nas? Skąd ma tedy to wszystko?”1. Nowy Testament wymienia braci Jezusa szesnaście razy. Kim byli? Epifaniusz (315-403), biskup Salaminy, znamienity apologeta wczesnochrześcijański znający z pierwszej ręki tradycje judejskie, napisał, że bracia i siostry Jezusa byli dziećmi z pierwszego małżeństwa Józefa, który był wdowcem, kiedy pojął za żonę Marię2. Jego słowa potwierdza obyczaj, który nakazywał najstarszemu lub jedynemu synowi przejąć biznes po ojcu. Jezus nie wywołał zgorszenia w Nazarecie, gdy zostawił warsztat ciesielski starszym braciom. O tym, że bracia i siostry Jezusa nie byli dziećmi Marii, świadczy tekst: „Potem rzekł do ucznia: Oto matka twoja! I od owej godziny wziął ją ów uczeń do siebie”3 . Według ówczesnych obyczajów, obowiązek opieki nad matką spoczywał na jej potomstwie. Fakt, że umierający Jezus przekazał opiekę nad swoją matką apostołowi Janowi, wskazuje, że był On jej jedynym dzieckiem. Początkowo bracia Jezusa nie wierzyli, że jest Mesjaszem: „Rzekli więc do niego bracia jego: Odejdź stąd i idź do Judei, żeby i uczniowie twoi widzieli dzieła, które czynisz. Nikt bowiem nic w skrytości nie czyni, jeśli chce być znany. Skoro takie rzeczy czynisz, daj się poznać światu. Bo nawet bracia jego nie wierzyli w niego”4 . Czy do tego nawiązywał Jezus, kiedy powiedział: „Nigdzie prorok nie jest pozbawiony czci, chyba tylko w ojczyźnie i w swoim domu”5 Wśród Jego uczniów początkowo nie było nikogo z Jego rodziny, dlatego delikatnie zganił bliskich, że nie ma ich wśród Jego słuchaczy: „A gdy On jeszcze mówił do tłumów, oto matka i bracia jego stanęli na dworze, chcąc z nim mówić. I rzekł mu ktoś: Oto matka twoja i bracia twoi stoją na dworze i chcą z tobą mówić. A On, odpowiadając, rzekł temu, co mu to powiedział: Któż jest moją matką? I kto to bracia moi? I wyciągnąwszy rękę ku uczniom swoim, rzekł: Oto matka moja i bracia moi! Albowiem ktokolwiek czyni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten jest moim bratem i siostrą, i matką”6
.
KUZYNI JEZUSA. Czasem można spotkać się z poglądem, że bracia i siostry Jezusa to Jego kuzyni i kuzynki. Jako pierwszy tezę tę wysunął na przełomie IV i V wieku Hieronim ze Strydonu. Jednak jak napisał historyk i pisarz katolicki, Ian Wilson, „mimo że często próbuje się wyjaśnić słowa ewangelii tym, że słowo bracia może na Bliskim Wschodzie znaczyć kuzyni, to wypowiedzi Flawiusza i innych dowodzą, że w tym kontekście słowa bracia i siostry znaczyły dokładnie to, co znaczą”7.Józef Flawiusz, apostoł Paweł i Hegezyp znali greckie słowo kuzyn (gr. anepsios), a jednak wobec braci Jezusa użyli słowa brat (gr. adelphos)8. Ksiądz prof. John Meier z Katolickiego Uniwersytetu Amerykańskiego w Waszyngtonie, redaktor naczelny kwartalnika Catholic Biblical Quarterly, napisał: „W Nowym Testamencie występuje słowo kuzyni, które musiało być dobrze znane w kościołach założonych przez Pawła, gdyż pojawia się ono na przykład w Liście do Kolosan (4,10), toteż gdyby Paweł miał na myśli kuzyna, a nie brata, użyłby zapewne słowa anepsios w Liście do Galacjan i w Liście do Koryntian, zamiast adelphos9.


JAKUB, BRAT PAŃSKI. Wkrótce po zmartwychwstaniu Jezusa przynajmniej jeden z Jego braci, Jakub, uwierzył w Niego10. Czy dlatego ikona z klasztoru św. Garazimosa pokazuje tylko Jakuba w drodze do Egiptu, mimo że Józef miał więcej dzieci11? Ze słów Pawła wynika, że Jakub był żonaty, tak jak inni bracia Jezusa: „Czy nie wolno nam zabierać z sobą żony chrześcijanki, jak czynią pozostali apostołowie i bracia Pańscy, i Kefas?”12. Jakub stał się liderem Kościoła chrześcijańskiego w Jerozolimie i do niego należał decydujący głos podczas pierwszego soboru chrześcijańskiego w Jerozolimie13. Do Jakuba udał się apostoł Paweł, gdy przywiózł pieniądze zebrane w czasie podróży misyjnej14. Jakuba zwano Justem, czyli Sprawiedliwym, ze względu na prawość. Według Hegezypa (ok. 110-180 r.), Jakub nie pił wina ani nie jadł mięsa, a jego kolana były twarde jak u wielbłąda od częstych modlitw15. Opis ten harmonizuje z treścią przypisywanego mu Listu św. Jakuba, który kładzie akcent na posłuszeństwo wobec prawa. Przykład Jakuba pociągnął tak wielu Żydów do Chrystusa, że Sanhendryn postanowił go uśmiercić. W 62 roku arcykapłan zwany Młodszym Annaszem wykorzystał śmierć namiestnika rzymskiego Festusa, aby zanim do Jerozolimy przybędzie jego następca, skazać Jakuba na ukamienowanie za rzekome przekroczenie prawa. Wywołał tym oburzenie wielu Judejczyków, którzy wysłali poselstwo do króla Agryppy, aby zdjąć go z urzędu arcykapłańskiego, do czego król się przychylił, pozbawiając Młodszego Annasza tej godności16.Hegezyp oraz Klemens Aleksandryjski napisali w II wieku, że członkowie Sanhedrynu, korzystając z obecności tłumów przybyłych do Jerozolimy na święto Paschy, chcieli zmusić Jakuba do publicznego wyparcia się wiary w Chrystusa. W tym celu kazali go zaprowadzić na szczyt muru świątynnego i zagrozili śmiercią, jeśli nie wyprze się chrześcijańskiej wiary. Ku ich wściekłości Jakub oświadczył z tego miejsca, że Jezus Chrystus zasiadł po prawicy Boga Ojca w niebie, skąd przyjdzie na obłokach. Za to strącono go w dół. Jakub spadł za murem świątynnym, ale przeżył. Modlił się słowami: „Panie Boże, proszę Cię, abyś im wybaczył, gdyż nie wiedzą co czynią”. Wówczas faryzeusze i uczeni w Piśmie chwycili za kamienie. Widząc to, pewien kapłan z rodu Rechabitów zawołał: „Przestańcie! Cóż czynicie? Ten człowiek modli się za nami”. W tejże chwili stojący nieopodal folusznik rzucił w Jakuba drągiem, który trafił go w głowę i zabił. Pochowano go nieopodal tego miejsca17.
OSSUARIUM JAKUBA. W 2002 roku Discovery Channel ogłosił odkrycie ossuarium, w którym były pochowane kości Jakuba. Jego właściciel, kolekcjoner zabytków Oded Golan, twierdzi, że nabył je kilkadziesiąt lat wcześniej od arabskiego antykwariusza w Jerozolimie. Aremejski napis wyryty na ossuarium: „Jakub, syn Józefa, brat Jezusa” (Ya’akov bar Yosef ajui diYeshua) wzbudził ogromną sensację. Niektórzy uczeni uważają ten napis za falsyfikat, ponieważ patyna pokrywająca tekst nie wydaje się starożytna. Z drugiej strony badania kilku wybitnych archeologów, geologów i epigrafów, w tym prof. Josepha Fitzmyera, wieloletniego wykładowcy Amerykańskiego Uniwersytetu Katolickiego i znawcy języka aramejskiego, wskazały na starożytność napisu. Analiza materiału i sposobu wykonania ossuarium przeprowadzona przez najlepsze izraelskie laboratoria potwierdziła jego starożytne pochodzenie. Fakt, że obok imienia Jakuba i jego ojca Józefa pojawia się na ossuarium imię jego brata, czyli Jezusa, jest znamienny. Znany jest tylko jeden taki przypadek: na ossuarium z Qumran wymieniono brata zmarłego; na innych ossuariach pojawia się co najwyżej imię ojca. Podpis na ossuarium Jakuba dowodzi, że jego brat był osobą przynajmniej tak ważną dla zmarłego jak jego ojciec. Napis wykonano klasyczną aramejską kursywą używaną od lat 20. I w. p.n.e. do lat 70. I w. n.e. Styl pisma w Judei uległ zmianie po przegranej wojnie z Rzymem w 70 roku. Kształt kilku liter w tym napisie zwiastuje już kolejny styl, co pozwala datować napis na lata 60-70 I w. n.e., jak stwierdził André Lemaire, filolog z Sorbony, który specjalizuje się w badaniu starożytnych tekstów semickich. Treść napisu i jego datowanie potwierdza relacja Józefa Flawiusza, który napisał, że Ananiasz wykorzystał śmierć prokuratora rzymskiego Festusa, aby pozbawić życia „Jakuba, brata Jezusa Chrystusa”18.

Yuval Goren z uniwersytetu w Tel Avivie i jego kolega geolog Avner Ayalon z IAA zakwestionowali autentyczność napisu, a ich raport i publikacje w pismach naukowych przyczyniły się do powszechnego zakwestionowania autentyczności napisu na sarkofagu, a nawet do postawienia Odeda Golana w stan oskarżenia o fałszerstwo przed sądem izraelskim. W 2005 roku nowe badania sarkofagu przeprowadził prof. Wolfgang E. Krumbein z uniwersytetu w Oldenburgu, posiadacz dwóch doktoratów, autor piętnastu naukowych książek i czterystu naukowych artykułów. Ten wiodący specjalista w zakresie geologii, geochemii i mikrobiologii stwierdził, że napis nie może być współczesnym fałszerstwem, ponieważ „musiało minąć minimum 50-100 lat, aby powstał charakterystyczny skład patyny, której ślady widnieją wewnątrz napisu”19. Wolfgang Krumbein zbadał patynę w innych miejscach sarkofagu i stwierdził, że jest identyczna z tą, która występuje wewnątrz napisu, a zatem napis jest tak stary jak sarkofag, zaś sarkofag jest bez wątpienia starożytny20. Co począć z wcześniejszym krytycznym raportem izraelskich uczonych? Prof. Krumbein napisał: „Wnioski ze sprawozdania Gorena, Ayalona i ich kolegów mają swe źródło w serii błędów, pochopnych założeń, uprzedzeń, niewłaściwej metodologii, błędnej geochemii, w poleganiu na niepotwierdzonych danych, ignorowaniu danych takich jak to, że napis został oczyszczony współczesnymi środkami chemicznymi”21. Co prawda Goren w swoim raporcie dla IAA sprawozdał, że napis był czyszczony współczesnymi środkami chemicznymi, co sprawiło, że przeprowadzone przez niego testy nie spełniały niezbędnych kryteriów. Jedną z głównych przyczyn, dla których prof. Goren z IAA uznał napis za fałszerstwo, były znalezione w napisie mikroskamieliny nanoplanktonu, które obficie występują w morskich skałach osadowych, ale nie w skałach lądowych. Krumbein zaprzeczył temu jednak, pisząc, że morskie mikroskamieliny, choć niewidoczne gołym okiem, występują często w patynie na kamieniach z okolic Jerozolimy22. Krumbein znalazł je na sarkofagu Jakuba także w innych miejscach, co świadczy o autentyczności napisu. Niedawno wyszło też na jaw, że niektóre obserwacje Krumbeina poczynili wcześniej inni członkowie zespołu IAA, ale ich opinie przemilczano. Co gorsza, analiza zdjęć sarkofagu, przeprowadzona przez skrupulatnego niemieckiego profesora, wykazała, że na zdjęciach, wykonanych zanim izraelska policja skonfiskowała zabytek, widniała jeszcze wewnątrz napisu oryginalna patyna, która została później usunięta, zapewne podczas testów. Choć sprawa autentyczności napisu na ossuarium Jakuba pozostaje otwarta, to ostatnie badania przemawiają dość zdecydowanie za jego autentycznością. Dla chrześcijan ma to niemałe znaczenie, ponieważ sarkofag z napisem „Jakub, syn Józefa, brat Jezusa” byłby najstarszym pisemnym dowodem historyczności Jezusa i wiarygodności Nowego Testamentu.


DALSZA RODZINA JEZUSA. Nie tak dawno oglądałem w Nazarecie miejsce wykopalisk prowadzonych najpierw przez Prospera Viauda, a potem Bellarmina Bagattiego. Odsłonili oni resztki domu, w którym zapewne wychował się Jezus — poświadczają to inskrypcje z połowy I wieku. Obecnie na tym miejscu stoi kościół zbudowany przez krzyżowców na podwalinach wcześniejszego kościoła bizantyjskiego. Pod nim odkryto szczątki miejsca nabożeństw sprzed IV wieku — było tam baptysterium, a na podłodze była mozaika z imieniem Konona z Nazaretu. Odkrycie to potwierdziło świadectwo wczesnochrześcijańskiego męczennika Konona, który w czasie prześladowań za cesarza Decjusza (249-251) zeznał, że należał do potomków rodziny Jezusa z Nazaretu23. W II wieku Hegezyp napisał, że cesarz Domicjan (81-96), gdy doszła go wieść o wnukach Judy, brata Jezusa, kazał ich wezwać przed swój tron, gdyż obawiał się przyjścia Chrystusa. Postawieni przed cesarzem potwierdzili, że są z rodu Dawida i z rodziny, z której pochodził Jezus. Na pytanie o majątek, pokazali mu spracowane dłonie. Zapytani o Chrystusa, Jego Królestwo i czas przyjścia, odrzekli, że Jego Królestwo nie jest z tego świata, ale że przyjdzie z nieba w dniach końca, gdy odbędzie się sąd żywych i umarłych. Domicjan zwolnił ich ze słowami pogardy, a oni zostali przywódcami Kościoła w Judei24. W III wieku historyk chrześcijański Sekstus Juliusz Afrykański napisał, że potomkowie braci Jezusa mieszkali w okolicach Nazaretu i cieszyli się dużym autorytetem wśród chrześcijan. Nazywano ich Deposynami, czyli Przynależącymi do Pana25. Irlandzki duchowny katolicki Malachi Martin w książce pt. The Decline and Fall of the Roman Church (Zmierzch i upadek Kościoła rzymskiego) opisał ciekawe spotkanie z papieżem Sylwestrem I w 318 roku, do którego doszło z inicjatywy Deposynów: „Deposyni domagali się, aby Sylwester, który sprawował władzę z Rzymu, pozbawił autorytetu greckich biskupów urzędujących w Jerozolimie, Antiochii, Efezie i Aleksandrii, natomiast w ich miejsce powołał biskupów spośród Deposynów, a także by powrócił do dawnej praktyki przesyłania pieniędzy do Jerozolimy jako matki Kościoła (...). Deposyni domagali się także przywrócenia prawa, w tym sabatu, świąt i nowiów, o których mówi Biblia. Sylwester odrzucił ich żądania, twierdząc, że Kościołem matką jest teraz Rzym (...). Był to ostatni znany dialog ze święcącym sabat Kościołem na wschodzie, którego przywódcami byli potomkowie rodziny Jezusa Chrystusa”. Nowy Testament, a także Józef Flawiusz wymieniają braci Jezusa. O jednym z nich świadczy także ossuarium Jakuba oraz tradycja utrwalona na ikonie z klasztoru św. Gerasimosa, która pokazuje Jakuba, starszego brata Jezusa. Epifaniusz podał w IV wieku, że bracia i siostry Jezusa byli dziećmi Józefa. Z biblijnego kontekstu można wywnioskować, że Józef był dużo starszy od Marii, a w ówczesnej kulturze wdowiec z dziećmi raczej nie zostawał nieżonaty. Podeszły wiekiem Józef zapewne zmarł, zanim Jezus rozpoczął swoją publiczną służbę, dlatego ewangelie wspominają później już tylko Marię z braćmi i siostrami Jezusa. Tak więc wiele przemawia za tym, że Jezus miał starsze rodzeństwo z pierwszego małżeństwa Józefa, choć oczywiście dogmatyczni w tej sprawie być nie możemy.

1. Mt 13,54-57.
2. Cyt. w: John Lightfoot, St. Paul’s Epistle to the Galatians, s. 252.
3. J 19,27.
4. J 7,3-5.
5. Mt 13,57.
6. Mt 12,46-50.
7. Ian Wilson, Jesus the Evidence, s. 158-159.
8. Euzebiusz z Cezarei, Historia Kościoła, 4:22, zob. 3:19-20; Józef Flawiusz używa słowa anepsios dwanaście razy, na przykład w: Dawne Dzieje Izraela, 1,19:4.
9. John P. Meier, A Marginal Jew: Rethinking the Historical Jesus, s. 326.
10. Zob. Gal 1,19; I Kor 9,5.
11. Zob. Mt 13,54-57.
12. I Kor 9,5.
13. Zob. Dz 15,12-29.
14. Zob. Dz 21,18.
15. Hegezyp, Commentaries, księga V, cyt. w: Hieronim ze Strydontu, De Viris Illustribus.
16. Józef Flawiusz, Dawne Dzieje Izraela, 20,9:1.
17. Euzebiusz z Cezarei, Historia Kościoła 2:23. W tym miejscu warto wyjaśnić, że Nowy Testament mówi o męczeńskiej śmierci jeszcze jednego Jakuba, starszego brata apostoła Jana, syna Zebedeusza (Mt 4,21), który został ścięty z rozkazu Heroda Agrypy I (Dz 12,1-2), a także wspomina o apostole Jakubie, synu Alfeusza (Mt 10,3; Dz 1,13). Kościół rzymskokatolicki identyfikuje tego ostatniego z Jakubem, bratem Jezusa, powołując się na opinię Hieronima ze Strydontu (347-420). Natomiast prawosławni i protestanci uważają, że są to dwie różne postacie, co wydaje się słuszne, ponieważ ojcem Jakuba, brata Jezusa, był zapewne Józef, na co wskazuje również niedawne odkrycie ossuarium Jakuba.
18. Józef Flawiusz, Dawne Dzieje Izraela, 20, 9, 1.
19. Biblical Archeology Society, „Update - Finds or Fakes?”, 16 maja (2006).
20. Tamże.
21. Tamże.
22. Tamże.
23. Euzebiusz z Cezarei, Historia Kościoła, 7:13-14.
24. Tamże, 3:20.
25. Tamże, 7:11-14.

KONKLUZJE:
Autor artykułu w swych wypowiedziach wypowiada się w prawdzie, że Biblia jasno nie przedstawia synów i córek Marii jako jej dzieci, ale w wielu wypowiadanych słowach sugeruje, że na pewno nie były to dzieci Marii, ale Józefa z pierwszego małżeństwa. Zawarte to jest w następujących cytatach: „ O tym, że bracia i siostry Jezusa nie byli dziećmi Marii, świadczy tekst ( Jana 19,27) „…Oto matka twoja! I od owej godziny wziął ją ów uczeń do siebie” Według ówczesnych obyczajów, obowiązek opieki nad matką spoczywał na jej potomstwie. Fakt, że umierający Jezus przekazywał opiekę nad swoją matką apostołowi Janowi, wskazuje, że był On jej jedynym dzieckiem". Koniec cytatu. Następny cytat: „Epifaniusz (315-403), biskup Salaminy, znakomity apologeta wczesnochrześcijański znający z pierwszej ręki tradycje judejskie, napisał, że bracia i siostry Jezusa byli dziećmi z pierwszego małżeństwa Józefa, który był wdowcem, kiedy pojął za żonę Marię. Jego słowa potwierdza obyczaj, który nakazywał najstarszemu lub jednemu synowi przejąć biznes po ojcu. Jezus nie wywołał zgorszenia, gdy zostawił warsztat ciesielski w Nazarecie starszym braciom.”koniec cytatu. Sugestia, że Jezus był jedynym dzieckiem Marii nie posiada potwierdzenia tego faktu w Piśmie Świętym. Biblia na ten temat milczy. Jedynie, co możemy się z niej dowiedzieć to, to, że Rodzina Marii była wielodzietna. Czy były to dzieci, które urodziła Maria?, czy pochodziły one z pierwszego małżeństwa? Nie wiemy z Biblii. Jednak na podstawie tekstu z Mat.1,25 Ale nie obcował z nią, dopóki nie powiła syna, i nadał mu imię Jezus” - możemy przypuszczać, że Maria mogła mieć dzieci tak jak każda żona, która obcuje ze swym mężem. Z Biblii wiemy też, że Jezus posiadał braci jak i siostry (Mat. 13,55-56; Gal.1,19) I, że jeden z nich był starszy od Jezusa. Był nim Jakub syn Józefa z pierwszego małżeństwa i zapewne postać z ikony znajdującej się w klasztorze prawosławnym na Pustyni Judzkiej, którą tak pięknie opisuje autor ww. artykułu, przedstawia prawdziwą rzeczywistość. 
Ale czy pozostałe rodzeństwo było starsze od Jezusa? Gdyby Józef miał więcej dzieci z pierwszego małżeństwa zapewne malarz malujący ikonę z uciekającą rodziną do Egiptu obok Jakuba umieściłby więcej dzieci. Czyż nie jest to sztuka religijna z tradycji ludowej tak ważna dla prawosławia jak i katolików? Ucieczka Józefa z rodziną była w niedługim czasie po narodzeniu sie Józusa, a na spis udawano się z całą rodziną. Dlatego obraz ucieczki Józefa ze swoją rodziną przedstawia rzeczywistą prawdę historyczną. Z pierwszego małżeństwa pochodził tylko Józef, pozostałe dzieci  zrodzone zostały po urodzeniu się Jezusa, zgodnie z tym, co pisze Mateusz 1,24-25. " Zbudziwszy się ze snu, Józef uczyni tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją małżonkę do siebie, lecz nie zbliżał do niej, aż porodziła syna, któremu nadał imię Jezus"   Dlaczego Biblia milczy na ten temat? Czyżby dogmat ten nie był ważny dla chrześcijan i potrzebny do zbawienia? Wiedza o rodzinie Marii i to czy ona poza urodzeniem Jezusa rodziła dalej, wcale nie jest potrzebna do zbawienia!! To, co z Biblijnej postaci Marii, powinna wiedzieć kobieta chrześcijanka i brać przykład do naśladowania jej to:
1.Zaufać tak jak ona Jezusowi i robić to, co On każe. 2.Nie spożywać żadnych używek (alkoholu, papierosów, kawy i narkotyków.) 3.Troszczyć się o rodzinę. 4.Przestrzegać i uczyć dzieci przestrzegania wszystkich nauk Jezusa i Jego Ojca. 5.Być osobą skromną i uczuloną na potrzeby innych ludzi.