Od grzechu do zbawienia

Kontakt

Jan Cichocki
E-mail: konfrontacje.jancichocki
@gmail.com.pl



Statystyki (2)

Odsłon artykułów:
810366
chrzest
umywanie nóg
Dwie tablice Prawa
papież
hostia
Tradycja ludzka
Tradycja2-Fatima

Eliasz występuje w okresie żyjącego i działającego w królestwie północnym Izraela króla Achaba i jego syna Ochozjasza w około 873-853 r p.n.e. Jest on prorokiem występującym przeciwko wprowadzeniu bałwochwalstwa do kultu religijnego w Izraelu. Ten góral z gór Gileadu na wschód od rzeki Jordan, zaciekle walczy z figurkami i obrazami bogów fenickich, którym wystawia się  świątynie i buduje  gaje.

Izabel żona króla Achaba, jest kapłanką bogów fenickich. Prześladuje ona kapłanów i posłańców Pańskich, działających w imieniu Boga.
Eliasz po hebrajsku ( Elijja-hu) znaczy Jahwe jest Bogiem, Gromi on, i strofuje pogańskie praktyki i upowszechniania kultu Baala, i Asztarty. Ten Tiszbijczyk w nagrodę za swą wielką gorliwość o Prawo, zostaje zabrany do nieba (1 Mach. 2,58; 2Król.2,1-11), by znów pojawić się wraz z Mojżeszem na ziemi. (Mat.17,3).

Eliasz był prorokiem i posłańcem Bożym do króla, by przekazać mu wolę Nieba: (1Król.21,17-19; 2Król. 1,1-3; 1Król.19,5-15) Wszystkie: napomnienia, prośby i przesłania od Boga, były lekceważone i odrzucone.

Dlatego Eliasz przepowiada klęskę suszy w następujących słowach:
Jako żyję Pan, Bóg Izraela, przed obliczem którego stoję, że nie będzie w tych latach deszczu ani rosy, dopóki nie powiem .( 1Król 17,1) I tak się stało. Deszcz nie padał przez trzy i pół roku (1Krół.18,1. 41-46.), powodując klęskę suszy, głodu i śmierci.

Po długim okresie czasu wyczekiwania na deszcz, usłyszał Eliasz słowo Boże:
Idź pokaż się Achabowi, gdyż chcę spuścić deszcz na ziemię.
Zaraz potem Eliasz doprowadza do konfrontacji  prawdziwego Boga Jahwe i Jego posłańca, z kapłanami bogów fałszywych na górze Karmel i mówi:
Dopókiż będziecie chwiać się na obie strony? Jeśli Jahwe jest waszym Bogiem, to Jemu służcie, a jeśli Baal, to służcie jemu. 1 Król. 18,19-40
Eliasz spotyka się na w/w górze z kapłanami Baala w obecności całego zgromadzenia narodu izraelskiego i proponuje, aby kapłani w liczbie 400 prosili pierwsi o deszcz swojego boga Baala, gdyż jest ich więcej. Tak też uczyniono. Wołali, tańczyli a gdy Baal nie odpowiadał  kaleczyli się  według    swojego zwyczaju. Ale nie było: ani głosu, ani odpowiedzi, ani też dowodu jakiejkolwiek uwagi ich boga. Potem modlił się Eliasz i na jego modlitwę spadł ogień od Pana z nieba i strawił drwa, ofiarę, kamienie i  muł. Cały lud to ujrzał i padł na twarz mówiąc naprawdę PAN JEST BOGIEM!
Potem spadł deszcz.

Odstępstwo Izraela było złem gorszym niż liczne okropności klęski suszy i głodu. Bóg szukał sposobu uwolnienia swego ludu od wszelkich kłamstw i mamideł, aby Izrael przyjął odpowiedzialność wobec tego, któremu zawdzięczają istnienie i wszystko co posiadają. Próbował pomóc im w odzyskaniu wiary w prawdziwego Boga. Musiał karać po to, by ratować „ Czy rzeczywiście mam upodobanie w śmierci bezbożnego, mówi Pan a nie raczej w tym by się nawrócił od swych złych dróg i żył?. Odrzućcie od siebie wszystkie swoje przestępstwa, jakie popełniacie przeciwko mnie i stwórzcie w sobie nowe serca i nowego ducha! Dlaczego macie umierać domu Izraela? Zawróćcie!, zawróćcie, ze swych dróg!, Czemu macie zginąć?” ( Ezech:18,31; 33,11)
Na górze Karmel ludzie dojrzeli Bożą sprawiedliwość i miłosierdzie w zatrzymaniu deszczu i rosy aż do czasu, gdy znów zaczną wyznawać Jego Imię. Teraz gotowi byli przyznać, że Bóg Eliasza jest ponad wszystkimi bogami.

Kim byli Baal i Asztarte ? Według mitologii z Niniwy i Babilonu, Baal był kananejskim bogiem przyrody i płodności. Był on określany jako bóg deszczu, burzy , wiatru, słońca i nieba. Asztarte postacią bogini Isztar od miłości i płodności, córką księżyca i żoną nieba. Podania z tamtych czasów podają, że jajo spada z nieba do rzeki Eufrat, następnie ryba swym pyszczkiem jajo to wypycha na ląd. Gołębica wygrzewa je i wykluwa się bogini Asztar, która nie posiadając męża rodzi syna Boga słońca, Tammuza od wegetacji roślin i urodzaju. Tammuz rodzi się w dniu 25 grudnia.

Zostaje on zabity przez dzikiego wieprza i w wielki dzień  „Ister” zmartwychwstaje. Od tego czasu, co roku Tammuz umiera i zmartwychwstaje w wielkim dniu „Ister”, a kobiety co roku  w tym dniu opłakują Tammuza przez okres czterdziestu dni. W Biblii mamy odnotowaną tę historię w Ezech. 8,13-17. Obrzędy z Niniwy i Babilonu z czasem przedostają się do chrześcijaństwa przy nadaniu im charakteru ewangelicznego jako „Boże Narodzenie” i „WielkanocCzy święta te mają podłoże Biblijne?

W Biblii nie ma żadnej wzmianki jakoby Chrystus miał się narodzić w dniu 25 grudnia. Był to czas raczej wczesnojesienny, gdy pasły się jeszcze owce, a nie mroźny grudzień. Wielkanoc, też nie posiada podłoża biblijnego. Gdyby święta te miały jakiekolwiek znaczenie w chrześcijaństwie na pewno napisałby o tym Apostoł Paweł czy  umiłowany uczeń Jezusa Jan, piszący prawie do końca I wieku n.e.  W życiu chrześcijanina nie jest ważna data narodzenia się naszego Zbawiciela.  Ważniejsza powinna być data, narodzenia się  Jego w naszym sercu.

Tak jak za dni Eliasza ze Starego Testamentu i dzisiejszy Kościół Boży potrzebuje odnowy i reformacji. Powinien powrócić do jedynego źródła prawdy „Pisma Świętego”

Dosyć mamy obłudnej miłości, kłamstw i bałwochwalstwa. Dzisiejsze chrześcijaństwo powinno wyzbyć się: obłudy, mordów, wojen, obłudnej religijności, zdrad małżeńskich, kradzieży, dzieciobójstwa, narkomanii, alkoholizmu, nikotynizmu, gwałtów, homoseksualizmu, wróżbiarstwa, wywoływania duchów, maltretowania rodziców i dzieci. Biblia mówi, że ci, którzy takowe rzeczy czynią, nie odziedziczą królestwa Bożego.(Ks.Pow.Pr.18,10-13; Gal. 5,19-21; 1Kor.6,9-10)

Pomyślcie, jak byłoby wspaniale, gdyby w tak licznych więzieniach, nie znalazłby się, ani jeden chrześcijanin, w domach dziecka i domach poprawczych, ani jedno dziecko z domu chrześcijańskiego. W salach sądowych, nie byłoby, ani jednej rozprawy, chrześcijanina przeciwko swemu bratu w Chrystusie, a sprawy: brata przeciw bratu, były załatwiane  według pouczeń Biblijnych.

Wyrzućcie, więc stary kwas, abyście stali się nowym ciałem (1 Kor. 5, 1-7)
Niepoprawni grzesznicy, zgodnie z naukami biblijnymi powinni być wykluczeni ze społeczności chrześcijańskiej, tak jak stary kwas, zanieczyszczający naczynie. Jest to jedyna droga do zachowania czystości chrześcijańskiej!