Od grzechu do zbawienia

Kontakt

Jan Cichocki
E-mail: konfrontacje.jancichocki
@gmail.com.pl



Statystyki (2)

Odsłon artykułów:
808907
chrzest
umywanie nóg
Dwie tablice Prawa
papież
hostia
Tradycja ludzka
Tradycja2-Fatima

Na skutek tego, że pierwotny Kościół chrześcijański powoli, ale systematycznie odchodził od czystej nauki Jezusa i apostołów, grupy wierne słowu Bożemu zaczęli tworzyć odrębne grupy wiernych. Były to grupy mniejszościowe, często prześladowane.

Chrześcijanie opierający swą wiarę tylko na Piśmie świętym, występują we wszystkich okresach chrześcijaństwa. Przywódcy tych grup starali się początkowo reformować Kościół wewnątrz jego struktur, ale na skutek silnego nacisku przywódców kościelnych o porzucenie nauk Biblijnych i odwołania wszystkich opublikowanych dzieł, zaczęły tworzyć się, Różne mniejszościowe kościoły protestanckie, które odrzuciły prymat papieski. Do najbardziej misyjnych grup należeli:

WALDENSI, którzy nazwę swa przyjęli od Piotra Waldo ( zm. W 1217r.) Był on bogatym kupcem i z chwilą zetknięcia się z Pismem świętym, zapragnął opowiadać po całym kraju ewangelię. Na ten cel poświęcił swoje dobra materialne, dzieląc się z ubogimi i wydzielając pewne kwoty na zorganizowanie towarzystwa misyjnego. Waldensi głosili, że: Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi. Odrzucali naukę o piekle i czyśćcu. Potępiali naukę o odpustach, mszę, spowiedź uszną i życie zakonne. Nie uznawali prymatu papieża i matki Jezusa, za matkę Boga. Wiarę swą opierali wyłącznie z nauk Pisma świętego. Podobnie jak Żydzi święcili sobotę, zgodnie z IV przykazaniem Bożym. Na skutek prześladowań rozpierzchli się do: Francji, Hiszpanii, Włoch północnych. W 1487 r. za sprawa Innocentego VIII byli tępieni we Francji. Część Waldensów przeniosła się do Szwajcarii. Pełne prawa do swobód religijnych i obywatelskich otrzymali w 1848 r. przez Karola Alberta Sabaudzkiego. Do Polski Waldensi dotarli w 1257 r. na pograniczu polsko-czeskim. W XIV wieku stanowili już dość dużą siłę w miastach śląskich. Za ich sprawą nauki ich, docierają na Małopolskę i Pomorze Zachodnie. W Małopolsce za sprawą Łokietka są prześladowani, mimo to prężnie się rozwijają. W roku 1327 papież Jan XXII polecił dominikanom zorganizowania w Królestwie Polskim, urząd inkwizytora, gdyż jak twierdził, na terenie tym są silne grypy heretyckie. Dominikanie i dziś pełnią podobną rolę w Polsce, tylko w nieco innej formie.

ALBIGENSI, nazwę swą przyjęli od miasta Albi w południowej Francji, gdyż w mieście tym było największe skupisko wyznawców i sympatyków ich nauk. Głosili oni, że: W świecie istnieją dwie egzystencje z sobą zwalczające się> dobro ze złem, światło z ciemnością, dusza z ciałem< O sobie mówili, że są dobrymi chrześcijanami. Nie zabijali ludzi, ani zwierząt. Nie mówili źle o innych. Przeciwko nim i Waldensom Innocenty III (1198-1216) ogłosił krucjatę, w której uczestniczyło 50 tysięcy krzyżowców. W krucjacie tej wymordowano 20 tysięcy ludzi. W 1233 r. papież Grzegorz IX (1227-1241) ustanawia system, legalnego tępienia Albigensów powierzając ich życie dominikanom. Zostali całkowicie wytępieni w około 1340 r.       

LOLLARDOWIE (WICLIFICI) wywodzą się od Jana Wiklifa (1324-1384), profesora oxfordzkiego. Tłumacza Biblii na język angielski. Głosili oni, że: Biblia i tylko Biblia jest najwyższym autorytetem wiary. Do zrozumienia nauk Biblijnych możemy dojść przy pomocy Ducha Świętego. W naukach wiary Biblia jest nieomylna, natomiast nauki soborowe i dekrety papieskie są omylne. Sakrament jest tylko symbolem widzialnym, niewidzialnej łaski. Wiklif zaprzecza kategorycznie, aby ciało Chrystusa było w sakramencie. Celibat duchownych jest nie zgodny z Biblią i jest przyczyną sprośnych obyczajów księży i biskupów. Papież jest omylny i dlatego jest bluźnierstwem, aby ogłaszał prawa z Mocą Majestatu Bożego i przyjmował hołdy Boga, wynosząc się ponad Chrystusa.

Wiklif uważał, że reformy kościołowi są konieczne, gdyż odszedł on od cnót z czasów apostolskich.        
W 1395 r. po raz pierwszy zostaje wywieszony plakat, na drzwiach katedry św. Pawła w Opactwie Westminster w Londynie, atakujący kler rzymski. Cztery lata później „herezja” karana była śmiercią przez spalenie. Na soborze w Konstancji w 1415 r. dzieła Wiklifa potępiono i zakazano ich czytania, łącznie z przetłumaczoną Biblią.

HUSYCI pochodzą od reformatora Jana Husa ( 1369-1415), profesora uniwersytetu praskiego. Badał on Biblię i w nawiązaniu do dzieł Wiklifa, głosił prawdy Biblijne. W kazaniach swych potępia zepsucie w Kościele Rzymskim. Po ogłoszeniu bulli o sprzedawaniu odpustów, Hus coraz głośniej potępiał Kościół za nadużycia. Głosił on, że odpuszczenie grzechów można dostąpić tylko w Jezusie Chrystusie, przez pokutę i post. W 1412 r. Hus został wezwany na sobór do Konstancji. Przybył tam w dniu 3.09.1414 R. i zaraz potem został uwięziony i w dniu 6, 07, 1415 spalony na stosie.. Śmierć Husa i jego przyjaciela Hieronima przyczyniła się do wojen husyckich w Czechach. Przeciwko Czechom wydano pięć krucjat, które nie przyniosły żadnego powodzenia. Po stronie husytów stanęli polscy chłopi i mieszczanie, którzy wzięli udział w walce, przeciwko papistom.. Walki ustały dopiero w 1436 r. po zawarciu porozumienia na soborze bazylejskim, w którym przyjęto szereg zarzutów czynionym Kościołowi rzymskiemu. W Polsce powstało stronnictwo pro-husyckie ze Spytkiem z Melsztyna na czele. Pod wpływem biskupa krakowskiego i Zbigniewa Oleśnickiego król Jagiełło w 1434r. wydaje edykt wieluński, nakazujący chwytać heretyków i ich sprzymierzeńców, i poddawać karze. Mimo prześladowań husyci przetrwali w Polsce do XV wieku. W XVI wieku nauki husyckie przejęli Bracia czescy i morawscy. Przybyli oni z Czech do Polski w 1548r.otrzymując schronienie u Andrzeja Górki i u braci Ostrorogów. Zbory ich powstały na Śląsku, Wielkopolsce, Pomorzu Zachodnim. Głównym ośrodkiem zostało miasto Leszno, w którym znajdowała się ich szkoła, kościół i archiwum.

LUTERANIE przyjęli nazwę od Marcina Lutra, męża religijnego i pobożnego. Luter każdą wolną chwilę poświęcał na studiowaniu Biblii. Zapoznał się z nią w zakonie, w którym przykuta była łańcuchem do muru. Im częściej przebywał przy Biblii, tym więcej docierała do niego nauka i zrozumienie łaski zbawiennej, która jest w Jezusie. Ona coraz bardziej ogarniała go i umacniała w wierze. W czasie podróży do Rzymu, zapoznaje się nie tylko z przepychem i bogactwem duchowieństwa, ale i z.Jego rozpustnym życiem. Potem pisał: "Kto nie zobaczy i nie usłyszy, ten nie uwierzy, jakie grzechy i haniebne czyny popełniane są w Rzymie:, dlatego mają tam zwyczaj mówić; jeśli istnie piekło, to z pewnością Rzym jest na nim zbudowany, jest on otchłanią wydającą na świat każdy rodzaj grzechu.” W czasie pobytu Marcina w Rzymie papież wydaje dekret, że każdy, kto wejdzie na kolanach po „Schodach Piłata”, otrzyma odpust. Luter pobożny mąż wraz z innymi zaczęli wspinać się po schodach, jak mówiono Zbawiciela, gdy nagle tekst z Rzym.1, 17 „ Sprawiedliwy z wiary żyć będzie”, odezwał się w jego sercu Zawstydzony i przerażony Luter zrywa się z kolan i pośpiesznie opuszcza to miejsce. Po niedługim czasie od tego wydarzenia, Luter przybija na drzwiach kościelnych w Wittenbergi 95 tez, przeciwko nauce, o odpustach. Są one jakby odpowiedzią na handel odpustami Tezla, wysłannika papieskiego. Nauki Lutra otworzyły oczy wszystkim zdrowo myślącym ludzi w całych Niemczech, co nie bez przyczyny, zwraca uwagę Rzymu W tym czasie Luter jest jeszcze dzieckiem Rzymu, wystąpi z niego dopiero wtedy, gdy zauważy, że. Reformy wewnątrz kościoła są niemożliwe.
Nauki Lutra docierają niemalże do wszystkich krajów chrześcijańskiej Europy. W Polsce, na Śląsk, Prusy Królewskie i Wielkopolskę. Luteranizm w Polsce zaczął rozwijać się w około 1518r. we Wrocławiu, Gdańsku, Poznaniu. Wzmacnia się w XVIII wieku i już w XIX wieku przoduje wśród innych wyznań protestanckich. Luter w wezwaniu do cesarza i szlachty niemieckiej tak pisał. „ To straszne, że człowiek, który sam nazywa się zastępcą Chrystusa, postępuje jak władca świecki, z wystawnością, której żaden król, ani cesarz, nie może dorównać. Czy żyje on jak biedny Jezus lub pokorny Piotr? Mówią, że jest panem tego świata, ale Chrystus, którego namiestnikiem papież się mieni, powiedział > Królestwo moje nie jest z tego świata< Czy zatem władza namiestnika może być większa od władzy zwierzchnika?
 Luter widząc, że jego wysiłki reformatorskie nie przynoszą skutku w powrocie do nauk biblijnych, postanowił ostatecznie zerwać z Rzymem i w obecności tłumu studentów, uczonych i mieszkańców Wittenbergi pali bullę papieską, prawa kanoniczne i dekrety. Mimo różnym formom nacisku, Luter był nieustraszony. Nie uległ strachowi klątw i groźby ekskomuniką, i swoich dzieł nie odwołał. Po niedługim czasie ukazała się bulla papieska, która ostatecznie potwierdza wykluczenie reformatora z Kościoła rzymskiego. Nauki Lutra opierały się na autorytecie Pisma Świętego i obejmowały: Usprawiedliwienie tylko z wiary w Jezusie Chrystusie, odrzucenie kultu obrazów, figurek i pośredników w dziele zbawienia. Jedynym pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem jest Jezus. Nie uznają nauki mszalnej o rzeczywistym ciele Jezusa w chlebie i rzeczywistej krwi w winie. Odrzucają życie zakonne i uczynki, jako warunek do zbawienia.. Zbawienie jest przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Potępiają naukę o odpuszczenie grzechów przez duchowieństwo i sprzedaż odpustów. Nie uznają też prymatu papieża.

Mimo wielkiego dzieła, jakie dokonała reformacja w sprawach wiary i w przybliżeni Biblii do człowieka, to jednak, nie wszystkie nauki Pisma Świętego zostały przyjęte w nauczaniu swych wiernych. Spora część nauk, nie Biblijnych, Kościoła MATKI, z której wywodzą się protestanci, pozostało nadal w nauczaniu protestanckim.
Do najbardziej widocznych zaliczyłbym: Nauki o święcie dnia pierwszego, zamiast biblijnego siódmego dnia. O świętach ustanowionych przez Kościół rzymski, a niemających pokrycia z naukami Pisma Świętego takich jak: Boże Narodzenie i Wielkanoc. Naukę o piekle i o nieśmiertelności duszy.

HUGONOCI: Reprezentowali protestantyzm we Francji. W 1534 r. zaczęli, gdzie tylko mieli dostęp, naklejać plakaty i afisze nawołujące do wykorzenienia „bałwochwalstwa katolickiego” W 1559r. w oparciu o nauki Kalwina został założony Kościół protestancki, o ustroju prezbiteriańskim. Przeciwko hugonotom wystąpili katolicy pod wodzą Gwizjuszów, organizacji nieprzebierającej w środkach, do wyniszczenia heretyków. Za królów Franciszka I ( 1516-1547) i Henryka II ( 1547-1559) działały trybunały inkwizycyjne w wyniku, których zostało wymordowanych tysiące protestantów. Wojny religijne trwały 30 lat. Mimo rozsądnych nawoływań niektórych mężów stanu do ugody, ugody nie osiągnięto. Zdradziecka i podstępna działalność stronnictwa katolickiego doprowadziła do masakry Hugonotów w noc Św. Bartłomieja w dniu 24.08.1572 R. Wymordowano wówczas 25 tysięcy ludzi. Wieść o masakrze Hugonotów została uświęcona radością w pałacach papieża Grzegorza XIII, który uroczyście odśpiewał „ Te Deum” a 33 kardynałów udało się do kościoła Św. Ludwika, aby pomodlić się za zwycięstwo. Czysz nie jest to zadziwiająca i obłudna miłość do bliźniego pod przykrywką płomiennych kazań o miłości? Radość z masakry była tak wielka, że na ścianach Watykanu upamiętnił ją malarz z Vasari.
Dopiero Rewolucja Francuska przyniosła wolność męczennikom wiary. Polecam link o inkwizycji
http://portalwiedzy.onet.pl/filmy/640,3638104,odtwarzaj.html