Od grzechu do zbawienia

Kontakt

Jan Cichocki
E-mail: konfrontacje.jancichocki
@gmail.com.pl



Statystyki (2)

Odsłon artykułów:
671828
chrzest
umywanie nóg
Dwie tablice Prawa
papież
hostia
Tradycja ludzka
Tradycja2-Fatima

Aby zrozumieć naukę o sądzie „ przyszłym”, o którym mówi Apostoł Paweł w Dziejach Apostolskich. 24,25.” Lecz gdy zaczął mówić o usprawiedliwieniu, o wstrzemięźliwości i o przyszłym sądzie, Feliks zaniepokoił się: Na teraz dość, odejdź; w sposobnej chwili każę cię zawezwać”, należałoby przenieść się w odległą przeszłość, do Starego Testamentu. W Izraelu rok religijny rozpoczynał się świętem Paschy i ofiarowaniem snopa podnoszenia, oraz świętem Pierwocin – Zielonymi Świętami. Jesienią, obchodzone były święta Trąbienia, Dzień Pojednania, Święto Namiotów, a każdy 50 rok Świętem jubileuszowym. Służba kapłańska w świątyni, ofiarowanie zwierząt, kolejność posługi kapłańskiej, kadzenie przed skrzynią przymierza i cały ceremoniał kultowy, wraz z wyżej wymienionymi świętami, rzucają cień na wydarzenia związane ze służbą w przybytku niebieskim naszego Zbawiciela, jako Najwyższego Kapłana i Jego powrotem na naszą ziemię. Niektóre „ cienie” zostały spełnione w 31r. n.e. Wraz ze śmiercią „ baranka” symbolizującego Jezusa Chrystusa. Wszystkie czynności, kultowe w świątyni wskazywały na „ przyszłego Mesjasza, który miał przyjść i wykupić człowieka z jego grzechów, przez własną śmierć, bo za przestępstwo zakonu, jest śmierć” Rzym, 5, 12: 5, 12. Za mój i twój grzech umiera „baranek, który gładzi grzechy świata”, Jezus Chrystus (Jana 1, 29) Wraz ze śmiercią naszego Zbawcy, „cień przyszłych rzeczy” spełnia się „zasłona przybytku rozrywa się na dwie połowy z góry na dół. (Mat.27, 51) i kapłaństwo, jak i cały kult świątyni ziemskiej, od tej chwili niema już, żadnego znaczenia. 

 

Po odsłonięciu miejsca Najświętszego, w którym Najwyższy kapłan nawiązywał łączność z Bogiem, teraz mógł wejść każdy, bez żadnej konsekwencji ze strony Boga, gdyż Go już tam nie było. Po zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Chrystusa, Chrystus staje przed swym Ojcem pełniąc służbę orędowniczką w świątyni niebieskiej, jako Kapłan.( 1Jana2, 1-2) Dziateczki moje, piszę wam to, dlatego, żebyście nie grzeszyli. Jeśliby nawet, kto zgrzeszył, mamy Orędownika> Rzecznika< wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On jest, bowiem ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata. Chrystus po wniebowstąpieniu służbę kapłańską pełni od 31r. n.e. Do momentu rozpoczęcia „I fazy oczyszczenia świątyni niebieskiej, tak jak czynił to, w Dniu Pojednania, Najwyższy Kapłan. Służba ta trwa do  czasu wyznaczonego w proroctwie. Czas ten  kończy sie w 1844 r. n.e., Gdyż Chrystus w tym czasie rozpoczyna drugą fazę służby,  oczyszczenia siebie, z przyjętych na siebie grzechów całej ludzkości i przeniesienie ich na głowę diabła - Azazela. W 3 Mojżeszowej 4, omówione są ofiary za grzech pod czteroma względami: grzech pomazanego kapłana ( w.3-4), Całego ludu (w.13-21), Grzech księcia (w.22-23) I pojedynczego człowieka z pospólstwa (w.27-35),
Grzech wymagał ofiar, lecz nie zawsze tych samych. *Gdy zgrzeszył kapłan, lub przyczynił się do grzechu ludu, i gdy zgrzeszyło całe zgromadzenie izraelskie w nieświadomości, to obowiązywała ofiara z młodego cielca.(3Mojż.4,3.14) Jeżeli zgrzeszył ktoś z książąt, to miał przynieś na ofiarę za grzech koziołka z kóz(w.23),   A jeśli to był ktoś z pospolitego ludu to miał przynieść kozę z kóz, (w.28), Lub owieczkę (w.32). We wszystkich przypadkach grzesznik wkładał swe ręce na głowę ofiary i samodzielnie zabijał ją. Jeżeli grzech dotyczył zgromadzenia, ręce na głowę cielca wkładali starsi z ludu. Krwią ofiary zabitej przez grzesznego kapłana lub całego ludu, kropiono siedem razy, przed zasłoną świątyni. (W.6), A następnie pomazywano krwią rogi ołtarza wonnego kadzenia, który jest w namiocie zgromadzenia. Pozostałą krew kapłan miał rozlać u spodku ołtarza całopalenia (w.7.18) Gdy zgrzeszył Książę lub ktoś z pospolitego ludu, nie wnoszono krwi do świątyni, jedynie pomazywano rogi ołtarza całopalenia, który znajduje się na zewnątrz, na podwórzu, pozostałą krew, rozlewano u podstawy tego ołtarza. (W.25.30-34)

Tu, zabijano wszystkie ofiary za grzech i spożywano mięso przez kapłana w sieni przybytku. (3Mojż.7,6-7; 6,19) „ Lecz z żadnej ofiary za grzech, której krew wnosi się do namiotu, by dokonać oczyszczenia w świątyni, nie wolno było spożywać mięsa; mięso miało być spalona. (6,23) „ Jaka nauka płynie z wyżej wymienionych czynności? Grzesznik przynosi ofiarę „owcę lub kozę” wkłada na głowę ręce i zabija ją. Wyznaje, że jest winien śmieci swej ofiary za popełnione przestępstwa, Potem kapłan bierze nieco z jej krwi na swój palec i rozmazuje ją na rogach ołtarza całopalenia. W końcowej fazie tego obrzędu, pozostałość z ofiar spalanych dla Pana, kapłan zjada je w miejscu poświęconym, biorąc na siebie grzech i ponosząc nieprawość zgromadzenia. (3Mojż,10,12.17-18) Grzesznik wychodzi wolny od grzechu, a jego grzechy pozostają w świątyni i na kapłanie, który zjada mięso z ofiary za grzech. Grzechy te pozostają w świątyni i na kapłanie, aż do Dnia Pojednania, Dnia Sądnego.
Dzień Pojednania był dniem szczególnym.
Na dziesięć dni przed tym dniem, każdy izraelita obowiązany był pokutować, trapić dusze swoją i przygotować się na ten dzień z odmienionym, i odrodzonym sercem. Początek dni pokutnych rozpoczynał się w dniu 1 Tiszri. I trwał do dnia dziesiątego. W encyklopedii izraelskiej w rozdziale „ Dzień Pojednania”, przedstawiono to, co w dniu tym się działo. „ Bóg siedzi na wysokiej stolicy, by sądzić świat. Jest On sędzią i Orędownikiem, Znawcą i Świadkiem, otwiera Księgę sprawozdań, w której są nazwiska każdego człowieka.. Trąba zagrzmiała i daje się słychać cichy i wolny głos; aniołowie drżą, mówiąc: to jest dzień sądu, gdyż nawet jego słudzy nie są czystymi przed Bogiem. Tak jak pasterz przegląda swą trzodę, każąc przychodzić pod jego laską, tak Bóg przepuszcza każdą żywą duszę przed sobą, naznaczając każdemu stworzeniu granicę życia i określając jego los. W dniu Nowego Roku pisze się dekret; w Dniu Pojednania pieczętuje się, kto ma żyć, a kto umrzeć. Pokutna modlitwa i miłosierdzie mogą odwrócić zły dekret.”
Na siedem dni przed
dziesiątym dniem, najwyższy kapłan przenosi się do pomieszczeń świątynnych, by tam przygotować się w modlitwie do rytuału kultowego. Biblia o sądzie niebieskim, tak mówi: „Potem ujrzałem wielki biały tron i na nim Zasiadającego, od którego oblicza uciekła ziemia i niebo, a miejsca dla nich nie znaleziono. I ujrzałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem, a otwarto księgi. I inną księgę otwarto, która jest księgą życia. Osądzono zmarłych z tego, co w księgach zapisano, według ich czynów.” Ob. 20, 11-12 i 9, 4; Ob.7, 3. Ob.19,11-16                                 

Najwyższy Kapłan, był pouczony, aby do Najświętszego, za zasłonę, nie wchodził w dowolnym czasie, „ aby nie umarł „ albowiem Bóg ukazywać się będzie w obłoku nad ubłagalnią.”(3 Mój.16,2) Kapłan przed włożeniem szat kapłańskich, ma się wykapać. Przy rozpoczęciu służby, kapłan otrzymuje od zgromadzenia dwa kozły na ofiarę za grzech i barana na ofiarę całopalną, które wraz z cielcem, jako jego własną ofiarę za grzech, stawić się ma przed Bogiem. (3Mojz.16,3.5). Na dwa kozły, rzucane są losy, jeden dla Pana i ten ofiarowany ma być za grzech całego zgromadzenia.

Drugi los ma być przeznaczony dla Azazela, ma on być doprowadzony żywcem przed Pana, „ aby oczyszczenia uczynił przezeń i wypuścił go potem na puszczę. (W.9-10) W ten sposób przedstawiono je Panu, czekając na ceremonię służby kadzenia i ofiarowanie cielca. Oba kozły w tej ceremonii biorą udział. Są przywiązane do pierścieni w posadzce przed drzwiami namiotu zgromadzenia. Potem najwyższy kapłan zabija cielca, który jest za niego, i dokonuje przezeń „oczyszczenia za siebie i za cały swój dom.” Najwyższy kapłan, bierze, pełną kadzielnicę węgla z ołtarza i pełną garść kadzenia wonnego i wnosi to za zasłonę. Tu kadzidło wonne kładzie na rozżarzone węgle, jakie przyniósł, a dym kadzidła okrywa ubłagalnię, która jest świadectwem i dzięki temu nie umrze.( W.12-13)” Teraz kapłan może przystąpić do usługiwania krwią cielca. „Pobiera krew swym palcem z cielca i kropi nią ubłagalnię ku wschodowi słońca, także przed ubłagalnią kropić będzie siedmiokroć tą krwią palcem swym. (W.14)”

Po ceremonii usługiwania krwią z cielca, kapłan wychodzi z Najświętszego, zabija kozła przeznaczonego „ losem” na ofiarę za grzechy ludu. Następnie wchodzi do Najświętszego i podobnie jak z krwią cielna dokonuje podobnego ceremoniału.( W.15) Tym aktem dokonuje oczyszczenia miejsca Najświętszego „ od nieczystości synów izraelskich i od przestępstw ich i od wszystkich grzechów ich (w.16) Potem dokonywana jest ta sama czynność oczyszczenia pierwszej części namiotu zgromadzenia „ miejsca Świętego” i sprzętów znajdujących w świątyni. (W.18-19) W czasie ceremonii oczyszczania drugiej części namiotu zgromadzenia, miejsca Najświętszego i pierwszej części namiotu zgromadzenia, miejsca Świętego, nikt z izraelitów nie mógł znajdować się w namiocie zgromadzenia, gdyż zasłona oddzielająca miejsce Święte od Najświętszego była odsłonięta i każdy, kto przybywałby w pierwszej części namiotu zgromadzenia mógł umrzeć (w.17 I 2)

Po dokonaniu oczyszczenia miejsca Najświętszego, Świętego i sprzętów znajdujących się w świątyni, i całego ludu izraelskiego 3Mojż.15,16, Zostaje dokonana ostatnia czynność związana z kozłem, który zgodnie z „losem” przeznaczony został dla Azazela.W 3Mojż.16,10 Tak jest napisane: „Potem Aron przyprowadzi kozła, wylosowanego dla Azazela postawi żywego przed Panem, aby dokonać na nim przebłagania, a potem wypędzi go dla Azazela na pustynię.” 3Mojż, 16, 21-22 „Najwyższy kapłan położy obie ręce na głowę żywego kozła, wyzna nad nim wszystkie winy i przestępstwa narodu izraelskiego i każe człowiekowi do tego celu przeznaczonego, wyprowadzić go na pustynię. W ten sposób kozioł zabierze z sobą wszystkie ich winy do ziemi bezpłodnej.” O ile kozioł, krwią, którego oczyszczona była świątynia symbolizuje Chrystusa, to kozioł wyprowadzony żywy na pustynie odludną, symbolizuje diabła, smoka starodawnego, który spowodował wszystkie nieszczęścia naszej planety. Zostaje on na pustyni w oczekiwaniu na ostateczny sąd nad nim, jak i wszystkimi ludźmi czyniącymi nieprawość. Tak jak w Starym Testamencie świątynia była zanieczyszczana grzechami ludu, które pozostawały aż do dnia sądnego, tak i w świątyni niebieskiej grzechy nasze, które wyznajemy naszemu, Pośrednikowi i Najwyższemu Kapłanowi zanieczyszczają ją do Dnia Sądnego. Podobnie jak świątynia ziemska oczyszczana była krwią, tak i świątynia niebieska oczyszczana jest krwią „ baranka, „ ale tego doskonałego, ofiarowanego na górze Golgoty.

 Żyd.9,22 „ I prawie wszystko oczyszcza się krwią według prawa, a bez rozlania krwi niema odpuszczenia grzechów. Przeto obrazy rzeczy niebieskich w taki sposób musiały być oczyszczone, same zaś rzeczy niebieskie potrzebowały o wiele doskonalszych ofiar od tamtych. Chrystus, bowiem wszedł nie do świątyni, zbudowanej rękoma ludzkimi, ale do samego nieba, aby tam wstawiać się za nami, przed obliczem Boga.” Jezus Chrystus złożył raz na zawsze tylko jedną ofiarę za grzechy. Żyd.10,12. I ofiary mszalne nie mają żadnego znaczenia.