Od grzechu do zbawienia

Kontakt

Jan Cichocki
E-mail: konfrontacje.jancichocki
@gmail.com.pl



Statystyki (2)

Odsłon artykułów:
638696
chrzest
umywanie nóg
Dwie tablice Prawa
papież
hostia
Tradycja ludzka
Tradycja2-Fatima

Aby zrozumieć służbę Chrystusa w świątyni niebieskiej, jako Najwyższego Kapłana, konieczne jest, zapoznanie się ze służbą w świątyni starotestamentowej. Po wyjściu Izraela z niewoli Egipskiej, Bóg polecił Mojżeszowi, aby ten wystawił święty przybytek dla Boga, w którym zamieszka wśród swego ludu. (2 Mojż,25,8;  29,43-45.) Przybytek zbudowany na wzór świątyni niebieskiej (2Mojż. 25, 8-9; Żyd.8,5) Był symbolem „ prawdziwego przybytku, który Bóg zbudował, a nie człowiek(Żyd.8,2) Bez studiowania, i bez zapoznania się ze świątynią, chrześcijanie nie poznają Chrystusa, jako Najwyższego Kapłana, mimo, że służba ta stanowi istotę chrześcijaństwa i jest ośrodkiem pokuty i pojednania. Świątynia starotestamentowa, była namiotem o drewnianych ścianach. Dach składał się z czterech warstw materiału. Warstwa wewnętrzna, była z białego jedwabiu przeplatana hiacyntem, szarłatem i dwa kroć farbowanym karmazynem. Budynek miał rozmiary 10x30 łokci. ( 1 łokieć około 0, 46 m) Budynek w raz z placem obejmował teren o powierzchni 50x100 łokci i w całości był ogrodzony.

 

Konstrukcja była tak zbudowana, że mogła być z łatwością rozbierana i przenoszona. Budynek świątynny składał się z dwóch części: z miejsca Świętego i Najświętszego. Pierwszy przedział usytuowany był przodem do wschodu słońca i zawierał: w pobliżu przeciwległej ściany, ołtarz do kadzenia, po prawej stronie stół z chlebami, a po lewej świecznik siedmioramienny. Na stole było 12 chlebów ułożonych w dwóch stosach. Wraz z kadzidłem i dzbanami do mokrych ofiar oraz misy, kubki i czasze używane w codziennej służbie (1Mojż.37,16.) W drugim przedziale, w Najświętszym znajdowała się tylko Arka, czyli Skrzynia Przymierza o rozmiarach 115x70 cm. Wieko tej skrzyni nazywało się ubłagalnią W skrzyni znajdowały się: Dziesięć Przykazań z Góry Synaj, napisanych na dwóch tablicach kamiennych (5Mojż.10,4-5) Złoty dzban z manną i kwitnącą laską Arona. (Hebr.9, 4). Na wieku znajdowało się dwóch cherubów wykutych ze złota.(2Mojż.25,19-20) Stojących tak, że rozpostarte skrzydła ku górze, zakrywają ubłagalnię, a twarze są zwrócone ku sobie.

Do Mojżesza Pan powiedział „ Tam będę się spotykał z tobą i sponad cherubów, które są ponad Arką Świadectwa, będę z tobą rozmawiał o wszystkich nakazach, które dam za twoim pośrednictwem Izraelitom.(2Mojż.25,22)

Na zewnątrz, przed drzwiami wejścia do świątyni stała umywalnia miedziana napełniona wodą. Służyła ona do mycia rąk i nóg, przed wejściem do świątyni kapłana i podjęciem swojej służby.(2Mojż.30,17-21; 38,8)

Na podwórzu znajdował się też ołtarz całopalenia, na którym składano ofiary i spalano tłuszcz Tu składano też wymagane części ofiary śniadnej. Na wszystkich czterech węgłach wystawały części miedziane, podobne go rogów. Przy pewnych ofiarach krwawych, rogi te były mazane lub skrapiane krwią. Resztę krwi wylewano u podstawy tego ołtarza. Drugą świątynią, była świątynia Salomona  zbudowana z kamienia ciosanego. Wewnątrz była wyłożona deskami drewnianymi przeważnie z drewna cedrowego i cyprysowego. Deski te wyłożono blachą ze szczerego złota i przeciągnięto złote łańcuchy przed miejscem Najświętszym. Ołtarz zamiast miedzi wyłożony był złotem. Po zburzeniu świątyni Salomona przez Nabukadnesara w VI wieku p.n.e.(2Kron. 36, 19-20) i po 70 letniej niewoli babilońskiej (2Kron.36,21) Na podstawie dekretów z 536, 519 i 457 r. p.n.e. świątynia zostaje odbudowana w 408 r. p.n.e. (Ezdr.1,1-14 ;.3,11; 6,7-12.; Nech.3,33-34; Rozbudowa świątyni rozpoczęła się za Heroda, w 20 roku przed Chrystusem. Połączył on podwórze świątynne podziemnym gankiem z twierdzą w Antonii. Za Chrystusa świątynia ta była już w budowie od 46 lat, i została ukończona w 66 r. po Chrystusie, czyli na 4 lata przed zburzeniem jej przez Rzymian.  Po świątyni Heroda pozostała jedynie „ ściana płaczu”, która dzisiaj stanowi miejsce modlitw współczesnych hebrajczyków. W miejscu tym modlił się też Papież Jan Paweł II w czasie pielgrzymki do Jerozolimy.

KAPŁAŃSTWO.

Bóg polecił Mojżeszowi nie tylko wybudowania świątyni, ale także wybrania i przyuczenia do kapłaństwa Arona i jego synów.(2Mojż.28,1; 4Mojż.18,7). Kapłani mieli obowiązek kontrolowania zewnętrznej służby Bożej i tylko oni mogli przybliżać się do Boga. Tylko przez kapłanów lud miał dostęp do błogosławieństw przymierza, symbolizowanych przez kropienie krwią i ofiarowanie kadzidła. Oprócz ściśle religijnych funkcji i ceremonii świątynnych, kapłani zajmowali się wieloma sprawami cywilnymi. Orzekali, kiedy człowiek ceremonialnie był nieczysty, tylko oni w razie nieczystości mieli prawo wyłączenia go ze zgromadzenia. Kapłani sprawowali też sądownictwo w przypadku podejrzanych o niewierność. (4Mojz.5,11-31), Przelania krwi, w sprawach majątkowych, obrażeń cielesnych i innych sprawach spornych ( 5Mojż.17,8-13). Człowiek, który uniesiony pychą nie usłuchał kapłana lub sędziego, był karany śmiercią. Kapłanem mógł zostać tylko ten, kto udowodnił swoje pochodzenie, że jest z pokolenia Arona. Specjalna komisja składająca się z kapłanów miała obowiązek sprawdzenia rodowodu kandydata na kapłana. Ponieważ urząd kapłański był uświęcony, przepisy odnośnie tego, kogo kapłan mógł, lub nie mógł poślubić były ściśle przestrzegane. Żoną kapłana mogła być tylko panna lub wdowa.(3Mojż.21,6-8). W służbie kapłańskiej, wyróżniały się trzy zasadnicze funkcje:

1.Pośrednictwo między grzesznikiem a Bogiem, było zasadniczą pracą kapłana. Grzesznik przynosił ofiarę za swoje grzechy, wyznawał je i sam zabijał ofiarę. Resztę czynności są powierzone kapłanowi., Który składa ofiarę, usługuje krwią, i ofiaruje kadzidła?

2.Pojednanie grzesznika z Bogiem mogło być dokonane tylko przez kapłana. Pośredniczenie było, więc podstawowym celem kapłaństwa. Grzech rozłącza człowieka z Bogiem, a krew przywraca z powrotem łączność. Poprzez służbę przebaczania, a grzesznik poprzez wyznanie grzechu i złożeniu ofiary, którą osobiście zabija otrzymuję odpuszczenie grzechu. Przez krew baranka, która jest cieniem na Chrystusa, dokonuje się pojednanie ( Rzym.5,10.)

W pierwszej części Przybytku są przedmioty, które są cieniem rzeczy przyszłych:

a/ świecznik symbolizujący Tego, który jest Światłością świata

b/ Stół Pański z 12 chlebami, zapraszający dwanaście pokoleń narodu Izraelskiego do społeczności z Bogiem

c/ Ołtarz kadzenia, z którego, dym kadzenia, symbolizujący modlitwy pokutne, napełnia drugą część Przybytku.

W tym miejscu dokonuje się przybliżenie kapłana do Boga. Przez służbę dokonywano pojednania, przez którą grzesznik powraca do społeczności z Bogiem.

3.Uświęcenie jest trzecią, bardzo ważną funkcją kapłańską w świątyni. Cudzoziemiec mógł wejść na podwórze świątyni, Grzesznik pokutujący mógł przyjść do ołtarza. Pośredniczący kapłan mógł wejść do Świętego, lecz tylko arcykapłan jeden raz w roku mógł wejść do Najświętszego. Był to Dzień Sądny. W dniu tym arcykapłan mógł usługiwać „ nie tylko, jako szukający przebaczenia grzechów, ale jako ten, który prosi, aby grzechy zostały wymazane”. Uświęcenie jest aktem świętości, Przebaczenie grzechu nie czyni nas jeszcze Świętymi. Wypowiedź Jezusa „ Idź i już więcej nie grzesz” oznacza, że po otrzymaniu przebaczenia grzesznik każdego dnia powinien żyć tak by pozostawiać za sobą swe dotychczasowe grzeszne przyzwyczajenia i nawyki stając się coraz bardziej uświęcony, by wreszcie stać się świętym.  Do wyzbycia się grzechu, potrzebna jest nam moc Ducha Świętego, która w skarze drogę kroczenia śladami Chrystusa.

Musimy, więc wraz z Chrystusem wejść za zasłonę do Najświętszego, idąc z Barankiem dokądkolwiek idzie, ci są bez zmazy i bez innych braków, bo „ są bez skazy przed tronem Bożym”(Ob.14, 4-5.) Wiarą oni wchodzą do Najświętszego.

 

Arcykapłan –Najwyższy Kapłan

Zajmuje najważniejsze stanowisko w Izraelu. Jedynie on mógł odprawiać służbę w Dniu Pojednania i stawać przed Bogiem w miejscu Najświętszym, jako kapłan namaszczony 3Mojż.4,3; 21,10 Ponieważ niższe urzędy zamykały się w wyższym, przeto Arcykapłan symbolizował sobą całe kapłaństwo. W nim zbiegały się wszystkie urzędy.

1.      Codziennie dokonywał służbę ofiarniczą Żyd.7,27

2.      Troszczył się o lampy i zapalał je.3Mojż.6,19-23

3.      Palił kadzidło 2Mojż.30,7-8

Wszystkie posługi ceremonialne, jakie wykonywali kapłani, wykonywali je w imieniu Kapłana Najwyższego i za niego., Gdyż byli oni tylko pomocnikami, Dlatego wszystko, co czynili pomocnicy zaliczało się, tak jak gdyby to czynił sam Arcykapłan. O ile kapłanowi można było poślubić wdowę, czego nie można było uczynić Arcykapłanowi.3 Mojż.21,13-14 Nie wolno było mu też dotykać ciała zmarłego 3 Mojż.21, 1-2.11. Odzienie Arcykapłana miało znaczenie symboliczne. W 2.Mojż.28,4 Tak jest napisano o szatach „A oto szaty, które mają zrobić: napierśnik, efod, płaszcz, tunika haftowana, zawój i pas”

 

1.Napierśnik miał kształt kwadratu i zwisał na piersi na dwóch małych łańcuszkach. Na napierśniku było cztery rzędy kosztownych kamieni po trzy w każdym rzędzie, a na nich wyrzeźbione imiona synów izraelskich. Na każdym kamieniu jedno imię.(w.21)

Na napierśniku znajdowały się też dwa kamienie zwane: Urim i Tummim (światło i doskonałość).Te dwa kamienie służyły do porozumiewania się kapłana z Bogiem, gdy radzono się Go w jakiejkolwiek sprawie ( 3 Mojż.8,8; 2 Mojż.28,30; 1 Sam.28,6)

2.Efod, naramiennik, to krótka odzież zrobiona ze złota, fioletowej i czerwonej purpury, i z karmazynu, i ze skręconego bisioru haftowanego. (2Mojż.28,6). Naramiennik nie miał rękawów i zwisał z przodu i z tyłu. Na naramienniku, u góry znajdowały się dwa kamienie z onyksu, na których wyrzeźbiono imiona synów izraelskich po 6 imion na każdym z nich. ( w.12) Pod naramiennikiem kapłan nosił długą szatę z fioletowej purpury bez rękawów i szwów. Na dolnych brzegach szaty zwisały jabłuszka granatu zrobione z fioletowej i czerwonej purpury. Po między nimi umocowane były dzwonki. Dzwonki te w czasie wchodzenia kapłana do miejsca świętego i poruszania się w czasie posługi kapłańskiej dzwoniły, dając znak rozpoczęcia i zakończenia posługi kapłańskiej. (2.Mojż.28, 31-35). Pod tym płaszczem była biała suknia i białe spodnie lniane. Szaty kapłana przepasane były wielobarwnym pasem ( 2 Mojż.39,5; 29,5)

Najwyższy kapłan był symbolem, ucieleśnieniem narodu izraelskiego. Nosił on imiona Izraela wygrawerowane na dwu onyksach, umieszczonych na naramiennikach efodu, „ jako kamienie pamiątkowe, gdy będzie wchodził do miejsca świętego, ku stałej pamięci przed Panem ( 2Mojż.28,12. 29-30) Tym sposobem nosił on cały naród izraelski na swych ramionach, jak i na sercu, siedzibie uczuć i miłości." Na  swych ramionach nosił brzemie Izraela; na napierśniku, czyli sercu."  W Urim i Tummim, nosił decyzje ludu izraelskiego; na złotym diademie z napisem „ Poświęcony Panu „ nosił uchybienia popełnione przy świętych ofiarach, które składać będą synowie izraelscy przy wszystkich swoich świętych darach. „ I będzie on na czole Aarona, ponieważ Aaron poniesie uchybienia przy ofiarach dla zjednania ich łaski Pana.” (2.Mojż.28.36-38)

Najwyższy kapłan miał zastępować ludzi w sprawach należących do Boga „ dla przebłagania go za grzechy ludu.” ( Hebr.2,17). Przywileje, jakie jemu przysługiwały, należały do całego ludu.( 2Mojż.19,6). Boskie objaśnienie przedstawicielstwa Izraela w ubiorze najwyższego kapłana brzmi „ i nosić będzie Aron ich imiona przed Panem na obu ramionach na pamiątkę; „Aron będzie nosił imiona synów izraelskich na napierśniku, na swoim sercu.”(Mojż.28,12.29)„ Jeśli kapłan popełnił jakiś grzech, jego wina spada na lud” (3Mojż.4,3.) BT Jego publiczne, czy urzędowe zachowanie charakteryzowało zachowanie się całego ludu. Znaczy to, że cały naród uczestniczył w przestępstwie popełnionym przez ich przedstawiciela. Tak samo właściwa czynność była odwrotna. To, co kapłan w swoim urzędzie wykonywał, według przepisów nakazanych przez Boga, miało taką samą ważność, jak gdyby było wykonywane przez całe zgromadzenie. „ Albowiem każdy najwyższy kapłan… za ludzi bywa postawiony” ( Heb.5,1) BG. Tak, jak Adam, był przedstawicielem całej społeczności ludzkiej i przez grzech jego, wina spada na wszystkich (Hebr.5, 12. 17-19). Tak w Chrystusie, drugim Adamie otrzymaliśmy usprawiedliwienie.( Rzym.5,18) i tak, jak w Adamie wszyscy umierają, tak w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.(1Kor.15,22). Najwyższy kapłan będąc pod pewnym względem wzorem na Chrystusa, był również przedstawicielem ludzkości. Reprezentował i całkowicie zastępował Izraela. Nosił ich ciężary i grzechy. Nosił nieprawości i potępienie wszystkich świętych. Gdy on zgrzeszył, grzeszył cały naród. Gdy dokonywał pojednania za siebie, cały naród otrzymywał przebaczenie.
Dla lepszegp zrozumienia nauki i symboliki świątynnej posłuchaj wykładu na ten temat w linku:http://www.studioadees.pl/tv.html

 

KONKLUZJE:

Ten krótki opis Świątyni izraelskiej, tak jak wspomniano w opisie, był cieniem tego, co będzie dokonywało się w przyszłości. Świątynia, która została zbudowana z polecenia samego Boga, odgrywała bardzo ważną rolę w narodzie izraelskim. W proroctwach wyznaczono okres czasu, do którego będzie on trwał. Daniel na ten temat tak mówi w rozdziale 9, 27 druga cz. „ A około połowy tygodnia ustanie ofiara krwawa i z pokarmów” Tydzień, to okres siedmioletni od roku 27 do 34 n.e. a w połowie tygodnia ( 31 r.). umiera Chrystus na krzyżu. Zasłona oddzielająca Święte od Najświętszego rozrywa się. Bóg opuszcza to miejsce i kapłaństwo jak i liturgia świątynna przestaje mieś jakiekolwiek znaczenie. Zaprzestano też ofiarnictwa krwawego jak i z pokarmów. Chrystus jest wypełnieniem tego, co zapowiedziało proroctwo stając się arcykapłanem Boga Najwyższego według porządku Melchizedeka 1Mojż, 14,18; Hebr. 7,1; 5,6; Ps.110,4. Jeśli Kościół Rzymski odszedł od nauk Chrystusa i Apostołów i wprowadził ponownie kult ofiarnictwa i kapłaństwo, to powinien liczyć się z tym, że za wszystkie przestępstwa i nieprawości jakie popełniają ludzie akceptujący naukę kościoła, ponoszą winę kapłani i cały Kościół, tak jak to było w Izraelu. Wypowiedzi, które miały miejsce w masmediach, obciążające Kościół za  wszystkie przestępstwa popełniane w Polsce,  są wiec uzasadnione. Tak było w czasach, kiedy istniało kapłaństwo i składano ofiary.

Temat zaczerpnięto z książki A. L. Andreasen „ Służba Świątynna